Aan het einde van de dag denkt Think Outside The Box over Clichés

Aan het einde van de dag denkt Think Outside The Box over ClichésEén ding is zeker over clichés: je zou niet doodvallen als je ze zou gebruiken. Ze worden op grote schaal geminacht als tekenen van verloederd denken, een gebrek aan verbeeldingskracht en de afwezigheid van creativiteit. Gelukkig kun je, als je even stilstaat bij iets dat je gaat zeggen of schrijft, meestal voorkomen dat je in de val loopt. Of kan je?

Met 'cliché' bedoel ik een overmatig gebruikt en afgezonderd expressiemiddel, variërend van vermoeide gezegdes tot versleten verhalen - dingen die veel vaker voorkomen in ons schrijven en spreken dan we aannemen, of willen toegeven. Hoewel we de neiging hebben om clichés hard te veroordelen, heeft de geleerde van retoriek Ruth Amossy aan de Universiteit van Tel Aviv aangetoond dat ze in feite cruciaal zijn voor de manier waarop we ons verbinden met andere mensen en ze lezen. 'Hoe was het met je?' - 'Helemaal niet slecht!': In onze dagelijkse interacties vormen clichés een communicatieve gemeenschappelijke basis, door de noodzaak te vermijden om de premissen van spraak in vraag te stellen of vast te stellen. Ze zijn een soort gedeeld mentaal algoritme dat efficiënte interactie mogelijk maakt en sociale relaties opnieuw bevestigt.

Dus wanneer werd het cliché zo'n zonde van menselijke communicatie, een teken van eenvoudige geesten en middelmatige kunstenaars? Bewustzijn van de tekortkomingen van conventionaliteit is zeker niet nieuw. Sinds de oudheid hebben critici gewezen op de zwakte van de alledaagse taalpatronen en ze gebruikt als veevoeder voor bijtende parodieën. Socrates bijvoorbeeld, was een expert in het bespotten en ontmaskeren van lege, automatische conventies. In Plato's dialoog Menexenus, hij geeft een lange, nep-begrafenis-oratie, parodiërende gedenkclichés die de overledenen overschatten en die hun verlies rechtvaardigen. Veel later is Miguel de Cervantes 'personage Don Quixote gevangen in de heroïsche clichés van middeleeuwse ridderromans, die hem ertoe brengen om ingebeelde vijanden te bevechten (en zo het nog steeds in gebruik zijnde' kantelen bij windmolens 'cliché) te creëren. William Shakespeare in Sonnet 130 verwierp geestig het gebruik van clichématige vergelijkingen om zijn geliefde te prijzen (ogen als de zon, wangen als rozen), en benadrukte de banaliteit en onechtheid van zo'n 'valse vergelijking'.

Deze kritiek op conventionaliteit is echter gebaseerd op een zeker pre-modern bewustzijn, waarbij conventie en vorm de basis vormen voor artistieke creatie. Het verband tussen creativiteit en totale originaliteit ontstond later in de 18-eeuw, wat leidde tot sterkere aanvallen op trite-taal. In feite is het woord 'cliché' - afkomstig uit het Frans - relatief recent. Het verscheen in de late 19 eeuw als een onomatopee woord dat het 'klik'-geluid nabootste van smeltende lead op een printerplaat. Het woord werd voor het eerst gebruikt als de naam van de drukplaat zelf, en later geleend als een metafoor om een ​​kant-en-klaar, sjabloonachtig uitdrukkingsmiddel te beschrijven.

Het is geen toeval dat de term 'cliché' werd gecreëerd via een verbinding met moderne printtechnologie. De industriële revolutie en de daarmee gepaard gaande focus op snelheid en standaardisatie ontstonden parallel met de massamedia en de samenleving, toen steeds meer mensen in staat waren om zich in de publieke sfeer uit te drukken. Deze stokoude angst voor de industrialisatie van taal en denken. (Merk op dat 'stereotype' een andere term is die is afgeleid van de wereld van drukwerk, verwijzend naar een drukplaat of een patroon.) Het lijkt een duidelijk kenmerk van de moderniteit te zijn dat conventionaliteit de vijand van intelligentie wordt.

IIn literatuur en kunst worden clichés vaak gebruikt om generieke verwachtingen op te wekken. Ze laten lezers toe om zichzelf gemakkelijk te identificeren en te oriënteren in een situatie, en creëren zo de mogelijkheid voor ironische of kritische effecten. De roman van de Franse romanschrijver Gustave Flaubert Woordenboek van ontvangen ideeën (1911-13), bijvoorbeeld, bestaat uit honderden ingangen die zonder kritiek een typische stem nastreven volgens 19-eeuws maatschappelijke trends ('ACADEMIE, FRANS - Ren naar beneden, maar probeer erbij te horen als je kunt'), populaire wijsheden ('ALCOHOLISME - Oorzaak van alle moderne ziekten'), en oppervlakkige publieke opinies ('KOLONIES - Toon verdriet bij het spreken van hen'). Op deze manier valt Flaubert de mentale en sociale degeneratie van clichégebruik aan en impliceert dat kant-en-klare denkbeelden destructieve politieke gevolgen voorspellen. Echter, terwijl hij de aanval op cliché aanvat, vervult de kern van de tekst de krachtige mogelijkheden van hun strategische inzet.

De Franse theoreticus Roland Barthes, een aanhanger van Flaubert, was ook bezig met het politieke effect van clichés. In 'African Grammar', een essay uit zijn boek mythologieën (1957), Barthes ontmaskert populaire beschrijvingen van Franse kolonies in Afrika (mensen onder koloniale heerschappij worden altijd vaag beschreven als 'bevolking', kolonisatoren als handelend op een 'missie' gedicteerd door 'bestemming') om te laten zien hoe ze fungeren als een vermomming voor de realiteit van politieke wreedheid. In 'The Great Family of Man', uit hetzelfde boek, laat hij zien dat het cliché 'we zijn allemaal een groot en gelukkig gezin' culturele misstanden vermomt met lege universalistische taal en beeldtaal.

De Engelse schrijver George Orwell zette deze tendens om tegen het cliché in te gaan voort. In zijn opstel 'Politiek en de Engelse taal' (1946) veroordeelt hij journalistieke clichés als gevaarlijke constructies die de politieke realiteit maskeren met lege taal. Hij veroordeelt stervende metaforen ('sta schouder aan schouder met', 'spel in de handen van'), lege operatoren ('vertonen een neiging tot', 'verdienen serieuze overweging'), bombastische bijvoeglijke naamwoorden ('episch', 'historisch' , 'onvergetelijk'), en verschillende betekenisloze woorden ('romantisch', 'waarden', 'menselijk', 'natuurlijk').


Haal het laatste uit InnerSelf


Deze aanvallen op clichés zijn meteen boeiend en overtuigend. Ze delen echter twee grote blinde vlekken. Ten eerste gaan ze ervan uit dat clichés altijd door anderen worden gebruikt, nooit door de schrijver zelf. Dit negeert het feit dat clichés intrinsiek zijn aan communicatie, bijna onvermijdelijk en onderworpen aan contextuele interpretatie. Een ogenschijnlijk authentiek en effectief gezegde wordt geïnterpreteerd als een cliché vanuit een ander perspectief en omgekeerd. Zo verklaarde de Amerikaanse president Barack Obama in het 2013 Democratic National Committee dat het een cliché is om te zeggen dat Amerika het grootste land op aarde is - maar werd er ook van beschuldigd voortdurend clichés te gebruiken in zijn eigen toespraken, zoals de noodzaak om toekomstige generaties te beschermen ',' samen kunnen we een verschil maken 'en' laat me duidelijk zijn '.

Aan het einde van de dag denkt Think Outside The Box over ClichésCliché-beschuldiging mist een andere, niet minder centrale kwestie: het gebruik ervan betekent niet noodzakelijk dat we blind-kopieermachines zijn, zich niet bewust van de repetitieve aard van taal en zijn erosie. We gebruiken clichés vaak bewust, bewust en rationeel om bepaalde doelen te bereiken. Denk bijvoorbeeld aan de gemeenschappelijke uitspraak 'het is een cliché, maar ...'; of van het gebruik van clichés ironisch genoeg. Clichés worden altijd ingezet in de context en de context verleent schijnbaar machteloze gemeenplaatsen vaak een significante performatieve kracht. De aard van cliché is complexer en meerlagig dan we misschien denken, ondanks de slechte reputatie.

Misschien kunnen we anders gaan nadenken over het cliché als we een nieuwer en verwant idee beschouwen: de 'meme', bedacht door de evolutionair bioloog Richard Dawkins in De zelfzuchtige genen (1976). Hier worden memes gedefinieerd als kant en klare culturele artefacten die zichzelf dupliceren door middel van discours. Net zoals het denken rond clichés bloeide na de technologische revolutie van de industrialisatie, heeft het denken rond memes een piek bereikt in overeenstemming met de digitale revolutie. Hoewel de verspreiding van een meme het succes aangeeft, lijkt het erop dat hoe meer mensen een cliché gebruiken, hoe minder effectief het wordt geacht te zijn. Toch is een enkel cliché, zoals een populaire meme, niet identiek over de verschillende manifestaties. Een meme kan in een veelvoud van vormen verschijnen en, zelfs als het alleen zonder commentaar wordt gedeeld, creëert soms het delen zelf een individuele houding. Clichés gedragen zich op dezelfde manier. Ze krijgen nieuwe betekenissen in specifieke contexten, en dit maakt ze effectief in verschillende soorten interacties.

Dus voordat je de volgende 'It's a cliché!' beschuldiging, denk eens aan sommige van de clichés die je vaak gebruikt. Zijn ze typerend voor uw hechte sociale en culturele omgeving? Leggen ze gemeenschappelijke groeten, politieke gezegden of andere meningen vast? Heb je wat gezien in dit essay? Ongetwijfeld heeft u dat. Het lijkt er tenslotte op dat we niet met hen kunnen leven, en we kunnen niet zonder hen leven.Aeon-teller - niet verwijderen

Over de auteur

Nana Ariel is schrijver, onderzoeker en docent aan de faculteit Geesteswetenschappen van de universiteit van Tel Aviv en een fellow van het MINDUCATE-centrum voor innovatief leren. Ze is gespecialiseerd in retoriek en poëtica. Ze woont in Tel Aviv.

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op eeuwigheid en is opnieuw gepubliceerd onder Creative Commons.

Verwante Boeken

{amazonWS: searchindex = Books; keywords = Think Outside The Box; maxresults = 3}

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

volg InnerSelf op

facebook-icontwitter-iconrss-icoon

Ontvang de nieuwste via e-mail

{Emailcloak = off}