Once Upon A Now: Retirement Our Victim Stories

Once Upon A Now: Loslaten van de slachtofferverhalen

Eens op een paar duizend levens geleden waren er in steen gehouwen afbeeldingen. Ze vertelden epische verhalen over grote koningen, koninginnen, martelaren, krijgers, veroveringen, wijze vrouwen, goochelaars en gewone mensen. Stammen en reizigers zaten rond vuren zingen en verhalen vertellen, het doorgeven van legaten en profetieën aan elke nieuwe generatie.

Er ging veel verloren in de vertaling. Veel was verkeerd geïnterpreteerd, vervormd, verkeerd voorgesteld, overdreven, uitgewerkt. Dit begon een lange traditie van waarschuwende verhalen, romantische en heroïsche avonturen, bloedige oorlogsverhalen, grillige fabels, enz.

Toen, honderden levens later, over de hele wereld, werden er veel heilige boeken geschreven. Ze bevatten morele codes verweven in mythen en waarheden, allemaal in een grote, grote wirwar. Mensen lezen deze boeken religieus en baseren hun leven op de leerstellingen vanbinnen. Oorlogen begonnen over wiens verhaal het beste verhaal van de schepping was en over hoe je de schepper of scheppers het beste kunt eren. Niemand leek het erover eens te zijn hoe de wereld begon. Of wie of wat ermee begon. Of waarom we hier waren. Of waar we naartoe gingen. Klinkt bekend?

Toen ... het leven bewoog zich met warpsnelheid en industrie en technologie bereikten zulke epische proporties dat mensen naar hun heilige boeken reikten alsof ze naar oude knuffelbeesten gingen. Voor comfort. Pagina's haveloos met de leeftijd. Geliefd, vaak geciteerd en timeworn. Ideeën zijn meestal verouderd, maar vertrouwd. Geschreven in een taal van angst, schaamte, schuld, schuldgevoel, woede en verdriet. Deze taal werd onderdeel van het collectieve DNA als een recessieve genetische aanleg voor kanker. Het werd gewoon geaccepteerd. Het werd zelden in twijfel getrokken. Het was wat was. Het was het verhaal van ons en we wisten het uit het hoofd.

Snel vooruit naar nu

Het is tijd voor de mensheid om nieuwe gelijkenissen te schrijven. Nieuwe stemmen. Een nieuwe taal. Het is tijd voor nieuwe boeken. Nieuwe liedjes. Nieuwe foto's. Traditie en nostalgie dienden hun plaats om ons te binden en om ons te scheiden. Angst behoedde ons voor genade. Het hield ons van elkaar. Het behield ons van het goddelijke. Het hield ons eenzaam en geïsoleerd en bang. Altijd bang.


Haal het laatste uit InnerSelf


Maar nu is het echt tijd voor schone leien, nieuwe starts, lege pagina's. Oude wijsheid in de moderne tijd is een anachronisme als het niet door de lens van LOVE wordt gezien. Als het nog steeds wordt gebruikt om ons van elkaar te scheiden, dan is het helemaal geen echte wijsheid.

Het is gewoon meer hetzelfde oude verhaal.

Ik weet diep vanbinnen dat ons verhaal een goed einde heeft. Dit is geen koppige koppigheid. Dit is geen blinde, uitdagende ontkenning. Het is wat ik weet. En als je eerlijk bent tegenover jezelf, dan weet je dat ook.

We worden gewoon bang. En we vergeten het. Dus we zoeken naar de troost van die oude vertrouwde manieren en woorden. Daar is niets mis mee. Het maakt deel uit van ons verhaal. Maar het is niet het beste deel.

Dat moet nog worden geschreven. En het begint met het stellen van nieuwe vragen ...

Wat als het allemaal wordt geleid door een hogere hand?

Wat als het zich allemaal ontvouwt volgens een dieper plan?

Wat als er geen EEN waarheid is, maar veel waarheden die allemaal samenvloeien in een harmonische, kosmische symfonie?

Wat als er geen betere of slechter, goed of fout, wakker of in slaap, in ontkenning of geïnformeerde, witte hoed, donkere hoed, goed persoon, slecht persoon, slecht imperium, eenvoud, complexiteit, houding, verbergen etc., maar slechts graden van begrip / medeleven / liefde?

Wat als onze frustratie / angst / angst / verdriet bedoeld is om ons te doen ontwaken, versterken, verzachten en vorm te geven aan hartstochtelijke, vreugdevolle, verbonden, heldere, op laserstraal gerichte mede-scheppers van ons eigen werkelijkheidsconcept?

Wat als we onze kernvragen veranderen?

Wat als we niet meer vragen: "Waarom ben ik hier?" En beginnen met de vraag: "Hoe kan ik groter liefde en meer authentiek geliefd worden?"

Wat als we ons niet meer afvragen hoe we een beter leven of een beter leven kunnen maken en in plaats daarvan vragen,

HOE KAN IK GLANZEN? Hoe kan ik anderen laten zien / helpen / toestaan ​​om te GLANZEN?

Wat als we andere antwoorden zoeken?

Wat als er geen antwoorden of vragen zijn die groter zijn dan onze capaciteit / richtlijn / voorrecht / natuur om heel, gelukkig, gezond, vrij te ZIJN?

Wat als we neigen naar onze eigen vibrationele essentie in plaats van afgetrokken te worden van focus / centrum / uitlijning door wat anderen ervoor kiezen te denken, voelen, doen of zijn?

Wat als we serveren vanuit een volle, overvolle put in plaats van een gemakkelijk uitgeputte put?

Wat als we allemaal samenkomen en een gemeenschap, familie en samenleving van vriendelijkheid, zorgzaamheid, trouw aan onze geest en belichamen, omarmen, verzenden, buigen en onze uitstraling creëren?

Wat als we verliefd worden in plaats van bang te worden? Mmmmmhmmmm.

Wat als, inderdaad ???????

Ik hou van ons allemaal. De vragenstellers, de weet-het-doen, de gevoelige types, de meedogenloze waarheidstrevers, rechtschapen angstmakkers, luchtige feeën, de diva's, de martelaren, het zwarte schaap, de gouden kinderen. Ik ben ook al die dingen geweest. ;-)))) Maar we zien / labelen / beperken onszelf of anderen is niets vergeleken met hoe het goddelijke ons ziet.

We hebben allemaal een plaats. Een stem. Een doel. Een reden. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje.

We houden de pen en het toetsenbord en het krijt en de microfoon vast. Wij houden de sleutel en de kracht en de woorden en de muziek en de stilte. Wij zijn de verhalenvertellers en de verhalenwevers en de verhalenlevers, verhalenzangeressen, storwijzers en verhalenvertellers.

Vertel het verhaal van nu. Spreek het met liefde. Weef het met hoop. Zing het met licht. Schilder het met vreugde. Vertel het verhaal van de toekomst en zie het beter uitkomen dan je je kunt voorstellen. Laat het verleden los van zijn boeien. Het verleden wil vrij zijn van zijn eigen zware lasten.

Vertel het verhaal van jou - nu. Us-nu. Wij nu. Laat "hen" en DAN rusten. De "zij-zegger nee-zeggers".

"Hun" verhaal / tijd / dag / manier is voorbij. De onze is nog maar net begonnen. Maak er een goede van. Een wereldwijd liefdesverhaal. Met een gelukkig begin, midden en einde.

Met pensioen gaan van de slachtofferviool

Slachtofferschap is echt een verslaving. Het is verraderlijk en doordringend. En het is arrogant. We hebben geen blinde onwetendheid van vorige generaties. We weten dat beschuldigen en vinger wijzen iedereen klein houdt en vasthoudt. We weten beter. Wij. Weten. Beter.

We weten dat persoonlijke verantwoordelijkheid alles is wat u krijgt. Het 'wee is ik'-spel is ZO voorbij. Je kunt doorgaan met het spelen van de sympathiekzoekende viool met de trieste zak. Maar niemand zal meer luisteren. En dat is een zegen. Want als de hele wereld elkaar zou blijven uitnodigen voor een eindeloos lusteloos medeleven, zouden we allemaal verwelken en sterven.

Dus ga met pensioen met de slachtofferviool. Het is tijd. Voor ons allen. We weten beter. Voelen. Ga naar binnen. Woed en huil en bevrijd jezelf ervan ALLEN. En laat het dan los. Ga verder. En krijg een nieuw deuntje. Of niet. Dat is jouw keuze. Niemand is een held of een schurk in ons levensverhaal tenzij we hen die macht geven of hen die rol toewijzen.

We proberen graag uitzonderingen of achterpoortjes te maken voor deze universele regel. We willen graag denken dat we vrijgesteld zijn. Dat ons eigen unieke slachtofferschap ergens slechter is dan dat van een ander. We klampen zich eraan vast als een fopspeen. Omdat we dan niet het innerlijke genezingswerk hoeven te doen.

We zeggen: "Ik ben sterk omdat niemand er ooit was voor mij. Ik moest het helemaal alleen doen. "We noemen de mensen in ons jonge leven die de baas zijn, narcisten, emotioneel belaste misbruikers. En we blijven zwemmen en ziedend van wrok. Of we vergoelijken het allemaal weg met valse vergeving. En het is nog steeds altijd onze keuze.

We kunnen de schuld en schande blijven. Of we kunnen naar een nieuw niveau van vrijheid gaan. Empowerment betekent dat je je innerlijke slachtoffer ziet en herkent wanneer hij of zij opstaat. Je bedankt hem / haar voor het spelen. Je omhelst de geschenken en lessen. Maar dan beweeg je bewust en doelbewust in een andere richting.

© 2016 door Courtney A. Walsh. Alle rechten voorbehouden.
Overgenomen met toestemming van de uitgever,
Findhorn Press. www.findhornpress.com.

Artikel Bron

Dear Human: Een manifest van liefde, uitnodiging en aanroeping tot de mensheid door Courtney A. Walsh.Dear Human: Een manifest van liefde, uitnodiging en aanroeping tot de mensheid
door Courtney A. Walsh.

Klik hier voor meer info en / of om dit boek te bestellen.

Over de auteur

Courtney A. WalshCourtney A. Walsh is al vijftien jaar professioneel schrijver / editor / auteur / inspirerend spreker. Met een uitgebreide achtergrond in marketing, reclame, creatief schrijven, film, culturele studies en talen, heeft Courtney samen met de National Park Service van de Verenigde Staten een technisch rapport over de oorsprong van het Vrijheidsbeeld beoordeeld, onderzocht en mede-geschreven. Andere prestaties zijn onder andere een project voor MTV (Music Television) en het publiceren van verschillende op artikelen geplaatste artikelen als bijdragende schrijver voor The Portsmouth Herald. Ze heeft een succesvolle carrière als blogger, sociale mediafiguur en professionele spreker gecreëerd.

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

volg InnerSelf op

facebook-icontwitter-iconrss-icoon

Ontvang de nieuwste via e-mail

{Emailcloak = off}