Herinneringen aan trauma zijn uniek vanwege de manier waarop hersenen en lichaampjes reageren op bedreiging

Herinneringen aan trauma zijn uniek vanwege de manier waarop hersenen en lichaampjes reageren op bedreiging
Veel mariniers keren terug naar de staten met levendige herinneringen aan hun gevechtservaringen, en de reeks emoties waarmee ze intern worden geconfronteerd, kan moeilijk te detecteren zijn. Hoewel gedragsveranderingen duidelijker zijn, kunnen symptomen zich ook manifesteren in fysieke vorm.
Flickr

Het meeste van wat je ervaart laat geen spoor achter in je geheugen. Het leren van nieuwe informatie vergt vaak veel inspanning en herhaling - fotostudie voor een zwaar examen of het beheersen van de taken van een nieuwe baan. Het is gemakkelijk om te vergeten wat je hebt geleerd, en herinneren aan details uit het verleden kan soms een uitdaging zijn.

Maar sommige ervaringen uit het verleden kunnen je jaren blijven achtervolgen. Levensbedreigende gebeurtenissen - dingen zoals beroofd worden of ontsnappen aan een vuur - kunnen onmogelijk worden vergeten, zelfs als je alle mogelijke moeite doet. Recente ontwikkelingen bij de hoorzittingen met de hooggerechtshoven en de bijbehorende #WhyIDidntMeld actie op sociale media hebben het publiek gerammeld en vragen gesteld over de aard, rol en impact van dit soort traumatische herinneringen.

Afgezien van de politiek, wat doen psychiaters en neurowetenschappers zoals ik begrijpen hoe trauma's in het verleden aanwezig en persistent in ons leven kunnen blijven door herinneringen?

Lichamen reageren automatisch op bedreiging

Stel je voor geconfronteerd met extreem gevaar, zoals wordt gehouden onder schot. Meteen stijgt je hartslag. Je aderen vernauwen zich en leiden meer bloed naar je spieren, dat zich opwindt als voorbereiding op een mogelijke strijd op leven en dood. Transpiratie neemt toe, om je af te koelen en het grijpvermogen op handpalmen en voeten te verbeteren voor extra tractie om te ontsnappen. In sommige situaties, wanneer de dreiging overweldigend is, kunt u bevriezen en niet meer kunnen bewegen.

Dreigingsreacties gaan vaak gepaard met een reeks sensaties en gevoelens. Zintuigen kunnen verscherpen, wat bijdraagt ​​aan versterkte detectie en reactie op dreiging. U kunt tintelingen of gevoelloosheid in uw ledematen ervaren, evenals kortademigheid, pijn op de borst, gevoel van zwakte, flauwvallen of duizeligheid. Je gedachten kunnen racen of, omgekeerd, je kunt een gebrek aan gedachten ervaren en je ver weg voelen van de realiteit. Terreur, paniek, hulpeloosheid, gebrek aan controle of chaos kunnen het overnemen.

Deze reacties zijn automatisch en kunnen niet worden gestopt als ze eenmaal zijn gestart, ongeacht latere schuldgevoelens of schaamte over een gebrek aan vecht of vlucht.

Hersenen hebben twee routes om op gevaar te reageren

Biologisch onderzoek van de afgelopen decennia heeft aanzienlijke vooruitgang geboekt bij het begrijpen hoe de hersenen reageren op bedreiging. Defensie-reacties worden gecontroleerd door neurale systemen die menselijke wezens hebben geërfd van onze verre evolutionaire voorouders.

Een van de belangrijke spelers is de amygdala, een structuur diep in de mediale temporale kwab, één aan elke kant van de hersenen. Het verwerkt sensorische informatie over dreigingen en stuurt output naar andere hersenplaatsen, zoals de hypothalamus, die verantwoordelijk is voor de afgifte van stresshormonen of hersenstamgebieden, die niveaus van alertheid en automatisch gedrag regelen, waaronder onbeweeglijkheid of bevriezing.

Onderzoek bij dieren en meer recent bij mensen suggereert het bestaan ​​van twee mogelijke routes waardoor de amygdala sensorische informatie ontvangt. De eerste route, de lage weg genaamd, biedt de amygdala een snel, maar onnauwkeurig signaal van de sensorische thalamus. Van dit circuit wordt aangenomen dat het verantwoordelijk is voor de onmiddellijke, onbewuste reactie op dreiging.

De hoofdweg is gerouteerd door de corticale sensorische gebieden en levert meer complexe en gedetailleerde weergaven van de bedreiging voor de amygdala. Onderzoekers geloven dat de hoofdweg betrokken is bij het verwerken van de aspecten van bedreigingen waarvan een persoon zich bewust is.

Het twee-wegenmodel legt uit hoe reacties op een dreiging zelfs kunnen worden geïnitieerd voordat je je bewust wordt van het. De amygdala is verbonden met een netwerk van hersengebieden, waaronder de hippocampus, de prefrontale cortex en andere, die allemaal verschillende aspecten van defensiegedrag verwerken. U hoort bijvoorbeeld een luide, scherpe knal en u bevriest kortstondig - dit zou een lage weg-geïnitieerde reactie zijn. Je merkt iemand met een pistool, scant onmiddellijk je omgeving om een ​​verstopplek en ontsnappingsroute te vinden - deze acties zouden niet mogelijk zijn zonder de hoge weg die erbij betrokken is.

Twee soorten herinneringen

Traumatische herinneringen zijn intens krachtig en zijn er in twee soorten.

Wanneer mensen over herinneringen praten, verwijzen we meestal naar bewuste of expliciete herinneringen. De hersenen zijn echter in staat verschillende herinneringen tegelijkertijd te coderen voor dezelfde gebeurtenis - sommige daarvan zijn expliciet en sommige impliciet of onbewust.

Een experimenteel voorbeeld van impliciete herinneringen is dreiging conditionering. In het laboratorium wordt een schadelijke stimulus, zoals een elektrische schok, die aangeboren dreigingsreacties veroorzaakt, gecombineerd met een neutrale stimulus, zoals een beeld, geluid of geur. De hersenen vormen een sterke associatie tussen de neutrale stimulus en de dreigingsreactie. Nu krijgt dit beeld, geluid of deze geur het vermogen om automatisch onbewuste dreigingsreacties te initiëren - bij afwezigheid van de elektrische schok.

Het is net als Pavlov's honden die kwijlen als ze de eetbel horen, maar deze geconditioneerde dreigingsreacties worden meestal gevormd na een enkele koppeling tussen de werkelijke bedreigende of schadelijke stimulus en een neutrale stimulus, en gaan nog lang mee. Niet verrassend, ze ondersteunen overleven. Bijvoorbeeld, na verbranding op een hete kachel zal een kind waarschijnlijk uit de buurt van de kachel blijven om de schadelijke hitte en pijn te vermijden.

Studies tonen aan dat de amygdala is van cruciaal belang voor het coderen en opslaan van associaties tussen schadelijke en neutrale stimuli, en dat stresshormonen en mediatoren - zoals cortisol en norepinephrine - een belangrijke rol spelen bij de vorming van bedreigingsassociaties.

herinneringen aan trauma's zijn uniek vanwege de manier waarop hersenen en lichamen reageren op bedreiging
Eén detail - het geroezemoes van straatlantaarns, de piepende banden van een vrachtwagen - kan de herinnering aan een traumatisch ongeluk opwekken.
Ian Valerio / Unsplash, CC BY

Onderzoekers geloven traumatische herinneringen zijn een soort geconditioneerde dreigingsreactie. Voor de overlevende van een fietsongeval kan het zien van een snel naderende vrachtwagen die lijkt op de truck die erin crashte ervoor zorgen dat het hart gaat racen en dat de huid zweet. Voor de overlevende van een aanranding kan het zien van de dader of iemand die er hetzelfde uitziet, leiden tot beven, een gevoel van hopeloosheid en de drang om te verbergen, weg te rennen of te vechten. Deze reacties worden geïnitieerd, ongeacht of ze gepaard gaan met bewuste herinneringen aan trauma's.

Bewuste herinneringen aan trauma's worden gecodeerd door verschillende plaatsen in de hersenen die verschillende aspecten van ervaring verwerken. Expliciete herinneringen aan trauma weerspiegelen de schrik van de oorspronkelijke ervaring en zijn misschien minder georganiseerd dan herinneringen die zijn verkregen onder minder stressvolle omstandigheden. Meestal zijn ze dat levendiger, intenser en persistenter.

Nadat de herinneringen zijn gemaakt

Herinneringen zijn biologische verschijnselen en zijn als zodanig dynamisch. Blootstelling aan signalen die herinneringen ophalen of ophalen van traumatische herinneringen activeert de neurale systemen die de herinneringen opslaan. Dit omvat elektrische activering van de neurale circuits, evenals onderliggende intracellulaire processen.

Geheractiveerde herinneringen zijn vatbaar voor wijziging. Het karakter en de richting van deze aanpassing hangt af van de omstandigheden van de persoon die het geheugen oproept. Het ophalen van impliciete of expliciete traumatische herinneringen gaat meestal gepaard met hoge niveaus van stress. Stresshormonen werken op de geactiveerde hersencircuits en kan het originele geheugen versterken voor trauma door een fenomeen dat bekend staat als geheugenreconsolidatie.

Er zijn klinische strategieën om mensen te helpen genezen van emotioneel trauma. Een cruciale factor is het gevoel van veiligheid. Het ophalen van traumatische herinneringen onder veilige omstandigheden wanneer stressniveaus relatief laag zijn en onder controle stelt het individu in staat om de trauma-ervaring bij te werken of te reorganiseren. Het is mogelijk om het trauma te koppelen aan andere ervaringen en de destructieve impact ervan te verminderen. Psychologen noemen dit posttraumatische groei.

Het is een ethische verplichting om de omstandigheden te overwegen waaronder traumatische herinneringen worden opgeroepen, of dit nu in de loop van de therapie is, tijdens politieonderzoeken, rechtszittingen of openbare getuigenissen. Het terugroepen van trauma kan een deel van het genezingsproces zijn of kan leiden tot re-traumatisering, persistentie en blijvende nadelige effecten van traumatische herinneringen.The Conversation

Over de auteur

Jacek Debiec, universitair docent / afdeling psychiatrie; Assistent-onderzoeksleraar / Moleculair & Gedrags-neurowetenschappelijk instituut, Universiteit van Michigan

Dit artikel is opnieuw gepubliceerd vanaf The Conversation onder een Creative Commons-licentie. Lees de originele artikel.

Boeken van deze auteur

{amazonWS: searchindex = Books; keywords = Jacek Debiec; maxresults = 3}

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

volg InnerSelf op

facebook-icontwitter-iconrss-icoon

Ontvang de nieuwste via e-mail

{Emailcloak = off}