Hoe kan ik dingen ervaren die niet echt zijn?

Hoe kan ik dingen ervaren die niet echt zijn? Geweldige kleuren in Cappadocië, Turkije. Maar wat zijn ze? Olena Tur / Shutterstock

Als ik rood zie, is dat de meest religieuze ervaring. Het zien van rood is het resultaat van fotonen met een bepaalde frequentie die het netvlies van mijn oog raken, wat elektrische en biochemische pulsen door mijn hersenen laat stromen, op dezelfde manier als een pc werkt. Maar er gebeurt niets in mijn oog of hersenen, het is eigenlijk de rode kleur die ik ervaar, noch de fotonen of pulsen. Dit lijkt schijnbaar buiten deze wereld. Sommigen zeggen dat mijn brein me voor de gek houdt, maar dat accepteer ik niet omdat ik het rood ervaar. Maar hoe kan er dan iets van deze wereld in onze wereld zijn? Andrew Kaye, 52, Londen.

Wat gebeurt er op dit moment in je hoofd? Vermoedelijk heb je een visuele ervaring van deze woorden voor je. Misschien hoor je het geluid van verkeer in de verte of een baby die huilt in de flat naast de deur. Misschien voel je je een beetje moe en afgeleid, terwijl je moeite hebt om je te concentreren op de woorden op de pagina. Of misschien voel je je opgetogen bij het vooruitzicht van een verhelderende lezing. Neem even de tijd om te kijken hoe het is om jou nu te zijn. Dit is wat er in je hoofd gebeurt.

Of is het? Er is nog een heel ander verhaal. Volgens de neurowetenschappen bestaat de inhoud van je hoofd uit 86 miljard neuronen, elk gekoppeld aan 10,000 andere, wat biljoenen verbindingen oplevert.

Een neuron communiceert met zijn buur door een elektrisch signaal om te zetten in een chemisch signaal (een neurotransmitter), dat vervolgens de opening tussen de neuronen (een synaps) passeert om zich te binden aan een receptor in het naburige neuron, voordat het weer wordt omgezet in een elektrisch signaal. Uit deze basisbouwstenen worden enorme netwerken van elektrochemische communicatie opgebouwd.

Deze twee verhalen over wat er in je hoofd gebeurt, lijken heel anders. Hoe kunnen ze allebei tegelijk waar zijn? Hoe verzoenen we wat we van binnenuit over onszelf weten met wat de wetenschap ons van buitenaf over ons lichaam en onze hersenen vertelt? Dit is wat filosofen traditioneel de geest-lichaam probleem. En er zijn oplossingen voor waarvoor u niet hoeft te accepteren dat er afzonderlijke werelden zijn.

Geest in de machine?

Waarschijnlijk de meest populaire oplossing historisch gezien is het probleem van geest en lichaam dualisme: de overtuiging dat de menselijke geest niet-fysiek is, buiten de fysieke werking van het lichaam en de hersenen. Volgens deze opvatting zijn je gevoelens en ervaringen strikt genomen helemaal niet in je hoofd - ze bestaan ​​eerder in een immateriële ziel, verschillend van, maar nauw verbonden met, je hersenen.

De relatie tussen jou en je lichaam lijkt volgens het dualisme een beetje op de relatie tussen een dronepiloot en zijn drone. Je bestuurt je lichaam en ontvangt informatie van de sensoren, maar jij en je lichaam zijn niet hetzelfde.


Haal het laatste uit InnerSelf


Hoe kan ik dingen ervaren die niet echt zijn? Dualisme in een notendop. Halfpoint / Shutterstock

Dualisme maakt de mogelijkheid van leven na de dood mogelijk: we kennen het lichaam en het brein vergaan, maar misschien leeft de ziel voort als het lichaam sterft, net zoals een dronepiloot voortleeft als zijn drone wordt neergeschoten. Het is misschien ook de meest natuurlijke manier voor mensen om na te denken over de relatie tussen lichaam en geest. De psycholoog Paul Bloom heeft dat betoogd dualisme is in ons ingebed, en dat baby's vanaf zeer jonge leeftijd 'mentale dingen' beginnen te onderscheiden van 'fysieke dingen'. Als gevolg hiervan lijken de meeste culturen en religies door de geschiedenis heen een soort dualisme te hebben aangenomen.

Het probleem is dat het dualisme niet goed past bij de bevindingen van de moderne wetenschap. Hoewel dualisten denken dat de geest en de hersenen van elkaar verschillen, geloven ze dat er een nauw oorzakelijk verband tussen beide bestaat. Als de ziel een beslissing neemt om een ​​arm op te heffen, slaagt dit er op de een of andere manier in om de hersenen te beïnvloeden en daardoor een causale ketting te veroorzaken die ertoe zal leiden dat de arm omhoog gaat.

Rene Descartes, de beroemdste dualist in de geschiedenis, veronderstelde dat de ziel met de hersenen communiceerde door de pijnappelklier, een kleine, erwtvormige klier, gelegen nabij het centrum van de hersenen. Maar de moderne neurowetenschappen hebben het idee in twijfel getrokken dat er een enkele, speciale locatie in de hersenen is waar de geest met de hersenen interageert.

Misschien zou een dualist kunnen volhouden dat de ziel op verschillende plaatsen in de hersenen opereert. Toch zou je denken dat we deze inkomende signalen vanuit de immateriële ziel in de hersenen zouden kunnen waarnemen, net zoals we in een drone kunnen waarnemen waar de radiosignalen van de piloot binnenkomen. Dit is helaas niet wat we vinden. Wetenschappelijk onderzoek lijkt eerder aan te tonen dat alles wat in een brein gebeurt een fysieke oorzaak heeft in de hersenen zelf.

Stel je voor dat we vonden wat we dachten dat het een drone was, maar bij nader onderzoek ontdekten we dat alles wat de drone deed, werd veroorzaakt door processen erin. We zouden kunnen concluderen dat dit niet werd gecontroleerd door een externe 'poppenspeler', maar door de fysieke processen daarin. Met andere woorden, we zouden geen drone hebben ontdekt, maar een robot. Veel filosofen en wetenschappers zijn geneigd dezelfde conclusies te trekken over het menselijk brein.

Ben ik mijn brein?

Onder hedendaagse wetenschappers en filosofen, de meest populaire oplossing voor het lichaam-geestprobleem is waarschijnlijk het materialisme. Materialisten streven ernaar gevoelens en ervaringen uit te leggen in termen van de chemie van de hersenen. Over het algemeen is men het erover eens dat niemand tot dusver enig idee heeft hoe het moet, maar velen hebben er vertrouwen in dat we ooit zullen doen.

Dit vertrouwen komt waarschijnlijk voort uit het gevoel dat materialisme de wetenschappelijk koosjere optie is. Het succes van de wetenschap in de afgelopen 500 jaar is immers verbluffend. Dit geeft mensen vertrouwen waar we gewoon mee moeten stoppen onze standaard onderzoeksmethoden de hersenen, en op een dag lossen we het raadsel op.

Het probleem met dit gemeenschappelijke standpunt, zoals ik in mijn boek betoog Galileo's fout: grondslagen voor een nieuwe wetenschap van bewustzijn, is dat onze standaard wetenschappelijke benadering is ontworpen om bewustzijn uit te sluiten.

Galileo was de eerste persoon die eiste dat wetenschap wiskundig moest zijn. Maar Galileo begreep heel goed dat menselijke ervaringen niet in deze termen kunnen worden weergegeven. Dat komt omdat menselijke ervaring kwaliteiten met zich meebrengt - de roodheid van een rode ervaring, de euforie van liefde - en dit soort kwaliteiten kunnen niet worden vastgelegd in de puur kwantitatieve taal van de wiskunde.

Galileo loste dit probleem op door een vorm van dualisme aan te nemen, volgens welke de kwaliteiten van het bewustzijn alleen in de onstoffelijke 'animatie' van het lichaam bestonden, in plaats van in de fundamentele materie die de eigenlijke focus van de natuurwetenschap is. Pas toen Galileo het bewustzijn buiten het wetenschapsgebied had gelokaliseerd, was wiskundige wetenschap mogelijk.

Met andere woorden, onze huidige wetenschappelijke benadering is gebaseerd op Galileo's scheiding van de kwantitatieve fysieke wereld van de kwalitatieve realiteit van bewustzijn. Als we nu bewustzijn in ons wetenschappelijke verhaal willen brengen, moeten we deze twee domeinen weer bij elkaar brengen.

Is bewustzijn fundamenteel?

Materialisten proberen het bewustzijn tot materie terug te brengen. We hebben enkele problemen met die aanpak onderzocht. Hoe zit het met het andersom doen - kan materie tot bewustzijn worden herleid? Dit brengt ons bij de derde optie: idealisme. Idealisten geloven dat bewustzijn is alles wat bestaat op het fundamentele niveau van de werkelijkheid. Historisch gezien waren veel vormen van idealisme van mening dat de fysieke wereld een soort illusie is, of een constructie die is voortgekomen uit onze eigen geest.

Idealisme is ook niet zonder problemen. Materialisten leggen materie aan de basis van alles, en hebben dan een uitdaging om te begrijpen waar bewustzijn vandaan komt. Idealisten leggen het bewustzijn aan de basis van alles, maar hebben dan een uitdaging om uit te leggen waar materie vandaan komt.

Maar recentelijk is er een nieuwe - of liever herontdekte - manier geweest om materie op te bouwen uit bewustzijn veel aandacht krijgen onder wetenschappers en filosofen. De aanpak vertrekt vanuit de observatie dat de fysische wetenschap zich beperkt tot het vertellen van het gedrag van materie en wat het doet. Fysica is bijvoorbeeld in feite slechts een wiskundig hulpmiddel om ons te vertellen hoe deeltjes en velden op elkaar inwerken. Het vertelt ons wat materie doet, niet wat het is.

Als de natuurkunde ons niet vertelt wat velden en deeltjes zijn, dan opent dit de mogelijkheid dat het vormen van bewustzijn zijn. Deze aanpak, bekend als panpsychismestelt ons in staat te stellen dat zowel fysieke materie als bewustzijn fundamenteel zijn. Dit komt omdat volgens panpsychisme deeltjes en velden simpelweg vormen van bewustzijn zijn.

Op het niveau van de basisfysica vinden we heel eenvoudige vormen van bewustzijn. Misschien hebben quarks, fundamentele deeltjes die helpen bij het vormen van de atoomkern, een zekere mate van bewustzijn. Deze zeer eenvoudige vormen van bewustzijn zouden zich dan kunnen combineren tot zeer complexe vormen van bewustzijn, inclusief het bewustzijn dat mensen en andere dieren genieten.

Dus, volgens panpsychisme, vindt je ervaring met rood en het bijbehorende hersenproces niet plaats in afzonderlijke werelden. Terwijl Galileo de kwalitatieve realiteit van een rode ervaring scheidde van het kwantitatieve hersenproces, biedt panpsychisme ons een manier om ze samen te brengen in één uniform wereldbeeld. Er is maar één wereld en die is gemaakt van bewustzijn. Materie is wat bewustzijn doet.

Panpsychisme is een nogal radicale heroverweging van ons beeld van het universum. Maar het lijkt te bereiken wat andere oplossingen niet kunnen. Het biedt ons een manier om te combineren wat we van binnenuit over onszelf weten en wat de wetenschap ons vertelt over ons lichaam en de hersenen van buitenaf, een manier om materie en bewustzijn te begrijpen als twee kanten van dezelfde medaille.

Kan panpsychisme worden getest? In zekere zin kan dat, omdat alle andere opties geen rekening houden met belangrijke gegevens. Dualisme houdt geen rekening met de gegevens van de neurowetenschappen. En het materialisme houdt geen rekening met de realiteit van het bewustzijn zelf. Zoals Sherlock Holmes het beroemde zei: "Als we eenmaal het onmogelijke hebben uitgesloten, moet wat er overblijft, hoe onwaarschijnlijk ook, de waarheid zijn." Gezien de diepe problemen die zowel dualisme als materialisme teisteren, lijkt panpsychisme volgens mij de beste oplossing voor het geest-lichaamsprobleem.

Zelfs als we het probleem van lichaam en geest kunnen oplossen, kan dit het wonder van het menselijk bewustzijn nooit verdrijven. In dergelijke gevallen is de filosoof geen partij voor de dichter.

De hersenen zijn breder dan de lucht

Leg ze naast elkaar,

De een zal de ander bevatten

Met gemak, en jij naast.


De hersenen zijn dieper dan de zee

Voor, hou ze vast, blauw tot blauw,

De een zal de ander absorberen,

Zoals sponzen, doen emmers dat.


De hersenen zijn gewoon het gewicht van God

Voor, Heft hen, pond voor pond

En ze zullen verschillen, als ze dat doen,

Zoals Syllable from Sound.

Emily Dickinson, c. 1862


Over de auteur

Philip Goff, universitair docent filosofie, Durham University

Dit artikel is opnieuw gepubliceerd vanaf The Conversation onder een Creative Commons-licentie. Lees de originele artikel.

s

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

volg InnerSelf op

facebook-icontwitter-iconrss-icoon

Ontvang de nieuwste via e-mail

{Emailcloak = off}

VAN DE REDACTIE

Waarom Donald Trump de grootste verliezer van de geschiedenis zou kunnen zijn
by Robert Jennings, InnerSelf.com
Bijgewerkt 2 juli 20020 - Deze hele coronavirus pandemie kost een fortuin, misschien 2 of 3 of 4 fortuinen, allemaal van onbekende grootte. Oh ja, en honderdduizenden, misschien een miljoen mensen zullen sterven ...
Blue-Eyes vs Brown Eyes: hoe racisme wordt onderwezen
by Marie T. Russell, InnerSelf
In deze aflevering van Oprah Show uit 1992 leerde de bekroonde antiracistische activist en opvoeder Jane Elliott het publiek een harde les over racisme door te laten zien hoe gemakkelijk het is om vooroordelen te leren.
Er komt een verandering ...
by Marie T. Russell, InnerSelf
(30 mei 2020) Terwijl ik het nieuws bekijk over de gebeurtenissen in Philadelphia en andere steden in het land, doet mijn hart pijn voor wat er gebeurt. Ik weet dat dit deel uitmaakt van de grotere verandering die doorgaat ...
Een lied kan het hart en de ziel verheffen
by Marie T. Russell, InnerSelf
Ik heb verschillende manieren om de duisternis uit mijn hoofd te verwijderen wanneer ik merk dat het is binnengeslopen. Een daarvan is tuinieren of tijd doorbrengen in de natuur. De andere is stilte. Een andere manier is lezen. En een die ...
Mascotte voor de pandemie en het themalied voor sociale afstand en isolatie
by Marie T. Russell, InnerSelf
Ik kwam onlangs een nummer tegen en terwijl ik naar de teksten luisterde, dacht ik dat het een perfect nummer zou zijn als een "themalied" voor deze tijden van sociaal isolement. (Teksten onder de video.)