The Inner Life: New Eyes Through To The World

The Inner Life: New Eyes Through To The World

Als je rijk wilt zijn
stop met het achtervolgen van de dingen van de wereld.
Naar binnen gaan.
Wat je zult vinden, zal je dood stoppen
en je zult niet meer willen.

Dit is de essentie van de meeste, zo niet alle, spirituele leringen. De echte rijkdommen liggen in het koninkrijk van binnen, maar toch leven veel mensen hun hele leven niet wetende hoe ze te vinden zijn. Hun energieën worden geabsorbeerd in de uiterlijke wereld, om te voldoen aan de eisen van een druk leven. Het enige innerlijke leven dat ze kennen is eigenlijk de binnenkant van het uiterlijke leven, want het bestaat bijna volledig uit hun emotionele en mentale betrokkenheid bij de wereld om hen heen.

Er is een ander innerlijk leven. We kunnen het via deze oppervlaktelaag binnengaan, maar het gaat ver, ver daarbuiten. Het gaat niet zozeer om de ups en downs van ons persoonlijke leven, maar om onze diepere relaties met leven en geest. Het gaat om een ​​innerlijke natuur die de basis is van alles.

Hoewel de cultuur in het algemeen dit innerlijke leven niet ondersteunt, is er een groeiende interesse voor. De markt is booming met boeken, klassen en workshops, allemaal aantrekkelijk voor deze honger naar een meer echt, gratis, geactualiseerd leven. Hoewel er veel is dat we van deze bronnen kunnen leren, moeten we niet vergeten dat echte vrijheid niet iets is dat iemand ons kan verkopen. We kunnen geen verlichting kopen, net zomin als onze voorouders redding konden kopen. We moeten leren hoe we ons innerlijke leven opnieuw kunnen opbouwen door onze weg naar de bron ervan te vinden.

Het is een lange reis met vele paden, sommige recht en smal, andere cirkelvormig en inclusief. Als je het rechte en smalle pad wilt, stel ik voor dat je een spirituele leraar vindt en dit tot je leven maakt. Voor de meesten van ons zal dat niet werken. We nemen wat er op een langere manier kan uitzien (en is), maar de veranderingen die we aanbrengen zijn breed en ingrijpend. We hebben niet per se haast. Het doel is niet alleen om verlicht te worden, maar ook om jezelf te actualiseren.

TWEE REIZEN

In zekere zin zijn er twee reizen: een om onszelf te vinden en een om onszelf te verliezen. Natuurlijk is het niet zo eenvoudig. Op verschillende niveaus ziet de waarheid er anders uit. Dat is waarom de leringen van wijzen als Ramana Maharshi soms tegenstrijdig klinken. Veel van Ramana's leringen zijn een verslag van zijn antwoorden op vragen van verschillende zoekers. Zijn antwoorden waren afgestemd op de individuele behoeften en het bewustzijn van de vragensteller. Net zoals het uitzicht vanaf de berg er anders uitziet dan de verschillende gezichtspunten, zo varieert ook het zicht op de werkelijkheid op basis van ons bewustzijnsniveau.

Daarom is de relatie tussen deze twee reizen zo moeilijk te beschrijven. Sommigen zouden zeggen dat ze in werkelijkheid één reis zijn en dat ze gelijk hebben. Anderen die hetzelfde beweren, zouden niet gelijk hebben, omdat ze daarmee iets heel anders zouden betekenen. Omdat ik denk dat er nu meer schade is aan het gelijkstellen van de twee processen dan aan het differentiëren, benadruk ik het onderscheid.

Veel van de populaire boeken over spirituele groei van tegenwoordig hebben meer te maken met jezelf vinden en dat zelf uitbreiden dan met de meedogenloze taak jezelf te verliezen. Zelfverwezenlijking, die kan worden gedefinieerd als het vervullen van al zijn unieke menselijke potentieel, raakt verward met zelfrealisatie, gedefinieerd als het kennen van je ware identiteit als het meer universele zelf.

Eigenlijk vind ik het niet prettig om het woord 'zelf' in deze context te gebruiken, omdat het zo ingewikkeld is in de meeste van onze gedachten met het gevoel van individuele identiteit. Wanneer we het hebben over de transpersoonlijke grond van het bestaan, dat is onze ware aard, kunnen we het beter beschrijven als het 'goedheid', het 'zijn', het 'zijn' dat alles vormt. Het staat ver af van het individuele zelf, dat door onze identificatie ermee ons weerhoudt om dit grotere Zelf te kennen. Om dit onderscheid duidelijk te houden, kapitaliseer ik altijd het woord 'zelf' wanneer ik verwijs naar deze diepere, ruimere ervaring.

De reis om onszelf te vinden

De reis om onszelf te vinden (de eerste reis) is het proces van individuatie. Wanneer we ons realiseren wat dit werkelijk inhoudt, zien we dat het een reis is die maar heel weinig mensen voltooien. Weinigen breken af ​​van de conditionering van het verleden om hun unieke wezen volledig en volledig tot uitdrukking te brengen. Het is dus passend dat veel van onze collectieve aandacht, evenals de velden van psychologie en persoonlijke groei, zich richten op het herscholing van mensen door dit proces.

Veel van wat ik over het contemplatieve leven zeg, kan op deze eerste reis worden toegepast. Ruimte maken om bij jezelf te zijn, het probleem van identiteit onderzoeken, meer open en aanwezig worden, stilzitten leren tolereren en de controle loslaten - dit alles is nuttig om een ​​meer authentiek persoon te worden.

De reis om onszelf te verliezen

Ze zijn ook nuttig in het proces van onszelf verliezen (de tweede reis). Door opener te worden en meer aanwezig te zijn bijvoorbeeld, komen we in een dieper contact met het grotere Wezen, wat ons in staat stelt om te herkennen dat we niet de identiteit zijn die we in onze hoofden meedragen. Dit helpt ons die identiteit los te laten en te weten dat we niet echt gescheiden zijn van de grotere eenheid, wat precies is waar de tweede reis over gaat. Op dezelfde manier helpt het leren om stilheid te tolereren niet alleen onszelf meer recht in het gezicht (de eerste reis), maar neemt het ons verder dan de activiteit van het ego. Zonder die activiteit valt het ego weg (de tweede reis). Dus hetzelfde proces dient beide doelen, afhankelijk van hoe diep we het nastreven.

Het kan gezegd worden dat beide reizen uitmonden in weten wie we werkelijk zijn, maar dat ze niet op hetzelfde wijzen. Tijdens de eerste reis ontdekken we de authentieke persoon zonder masker of zelfbeperking. Tijdens de tweede reis leren we dat een dergelijke identiteit nog steeds slechts een deel van de foto is. Het is nog steeds de buitenste schil. Tijdens de tweede reis ontdekken we dat we iets veel meer zijn dat eeuwig en mysterieus is, iets dat in bijna elke vorm kan veranderen en toch trouw aan zichzelf is. Het is moeilijk voor onze geest om op deze manier een identiteit te begrijpen die onafhankelijk is van de bijzonderheden. Het helpt als we onze geest een beetje los kunnen laten en proberen te voelen vanuit ons lichaam en onze harten.

De eerste reis is ons vertrouwd. In veel opzichten is het een project voor zelfverbetering. We kunnen onze gebruikelijke motivaties en strategieën gebruiken om erachter te komen. De tweede reis daarentegen is een radicaal vertrek. We moeten bijna alles dat we kennen laten varen, elke vertrouwde manier van zijn. Het vertegenwoordigt een complete metamorfose. Er is hier een paradox: zo radicaal als deze tweede reis is, kan het leiden tot een uiterlijk leven dat er heel gewoon uitziet.

In veel boeddhistische leringen horen we het idee dat er na verlichting alleen hout wordt gehakt en water wordt gedragen. We verdwijnen niet in de ethers, maar keren terug naar de dagelijkse bezigheden die meer belichaamd zijn. We komen in ons lichaam en onze gewaarwordingen op een manier die ons in staat stelt om ze echt te ervaren. Het commentaar - het verhaal dat we ons opdringen - is verdwenen, en wat overblijft is gewoon wat is.

Voor sommigen lijkt dit te impliceren dat de ervaring van pure sensatie de totaliteit van spiritueel leven is. Dit is niet hoe ik het ervaar. Wanneer ik in diepere staten ben, voel ik soms een fijne aanwezigheid die alles doordringt. Ik ben in contact met grote dimensies in mij - of die ik binnenga door naar binnen te gaan. Soms is het moeilijk om te vertellen wat erin zit en wat erbuiten is, of welke wereld meer echt is, hoewel ik zie dat de uiterlijke wereld slechts een uitdrukking is van deze onzichtbare realiteit. Bij het hakken van hout en het dragen van water kan ik aanwezig zijn in het hout en het water, in mijn handen en mijn voeten, en ik kan ook aanwezig zijn bij de vormloze essentie die het universum laat zingen.

DE ROUTEHUIS

De twee reizen bevatten veel wegen. De reis om onszelf te vinden omvat persoonlijk groeiwerk, psychotherapie, onderwijs, relaties, ouderschap, carrière, interesses, spirituele gemeenschap en nog veel meer. Vaak volgt het de vorm van ons leven. De eerste reis is breed en inclusief.

De tweede reis is dat niet. Het maakt ons kleiner in plaats van ons op te bouwen. We verliezen structuur in plaats van er voordeel uit te halen. In de tweede reis maakt het niet echt uit wat je doet voor de kost, hoe vervullend je relaties zijn, of naar welke tempel je bidt. Het maakt niet uit wat je draagt. (Tijdens de eerste reis kan er veel geëxperimenteerd worden met persoonlijke stijl en uiterlijk.)

De tweede reis stript ons van dat alles. In zekere zin zijn we ontdaan van onze individualiteit - of wat we hebben genomen om onze individualiteit te zijn. We geven veel van de uiterlijke onderscheidingen op, niet omdat ze slecht zijn en zouden moeten worden gedoofd, maar omdat ze niet ons ware wezen zijn. Dit wil niet zeggen dat ons ware wezen een homogene brij is waarin iedereen hetzelfde is. Er is een uniekheid die de geest niet kan voorzien en die alleen kan worden gekend als we er op onze innerlijke reizen naar toe komen.

Wat is dit reducerend dieet? Wat kan ons zo weghalen? Moeilijk spiritueel werk. Dit betekent niet noodzakelijkerwijs twaalf uur op een meditatiekussen waarbij een Zen-meester je op de rug mishandelt. Het vereist geen goeroe die je ego op de grond gooit en je vernedert. Het komt niet noodzakelijk met jarenlange onzelfzuchtige dienstbaarheid. Elk van deze kan deel uitmaken van je pad, maar er zijn ook zachtere manieren.

Wat ik beschrijf in dit boek is een oprit naar een contemplatieve levensstijl die past in de moderne wereld, die individuele verschillen eert, en die trouw is aan de natuurlijke intelligentie die door het universum werkt en in elke persoon die weet hoe hij uit de weg moet lopen en kan luisteren . Contemplatie gaat over luisteren. Het gaat er niet om God te ordenen, niet om rituelen te maken om onze verlangens te manifesteren, niet om geheime formules voor spirituele transformatie. Contemplatie is de yin van spiritueel leven. Het is de receptieve kant van dingen.

Het gaat dus niet om controle, maar om het opgeven van controle; niet over weten, maar over het betreden van de weg van onwetendheid; niet om meer te krijgen, maar om alles op te geven dat tussen jou en de niks van je ware aard staat. De mystieke manier om dit tot uitdrukking te brengen, is te zeggen dat het contemplatieve leven gaat over jezelf geven aan de Geliefde, over het overgeven van alles tussen jou en God.

Zulke voorwaarden zijn streng en veeleisend en ik wil mensen niet bang maken. Wanneer je mystieke passie voelt, wil je alles geven; Voordat je dit doet, wil je misschien gewoon een stiller leven, om het spirituele in het alledaagse te herkennen, om troost te vinden in stilte. Het is genoeg.

VRUCHTEN VAN HET CONTEMPLATIEF LEVEN

Contemplatief leven is geen honger dieet. Een bounty van fruit lijnen het pad langs de weg. Een van de eerste van deze vruchten is het gevoel van ruimtelijkheid dat ontstaat als we stoppen met het vullen van al onze tijd. Omdat we niet racen, hebben we meer zin in ontspanning. We vertragen en ruiken de bloemen.

Als we ons losmaken van onze conditionering en naar onze eigen ritmes luisteren, genieten we van een gevoel van harmonie en flow. We voelen ons meer in balans omdat we niet alleen worden gerund door de vereisten van het uiterlijke leven, maar we zijn ook begonnen met het cultiveren van een innerlijk leven. We komen bij onszelf terug. Wat een opluchting! We stappen uit de waas van onze gedachten en komen in het moment. In één woord, we worden "aanwezig".

Van dit gevoel van aanwezigheid, samen met een groeiend gevoel van verbondenheid, komt het gevoel van meer betekenis en tegelijkertijd minder noodzaak om te verwoorden wat die betekenis is. We leven niet voor iets dat onderweg is. De betekenis is hier, in het moment.

Onopgeloste gevoelens kunnen naar de oppervlakte komen als we onszelf gaan aankijken, maar we weten dat dit de weg naar vrede is. We rennen niet meer weg. Wij zijn hier, geconfronteerd met goed en kwaad, leren alles vast te houden.

Dit zijn sappige vruchten, beloningen genoeg voor onze veranderingen. Maar ze zijn niet allemaal. Terwijl we ons verdiepen in de tweede reis, vinden we een nog overvloediger oogst. De meeste van deze vruchten komen als we het kleine zelf loslaten. Het is alsof je uit een tinnen pak komt, eindelijk vrij bent en zonder beperkingen beweegt. Een heel nieuwe dimensie van zijn opent zich in ons. We komen thuis, onze harten druipen van dankbaarheid. De vruchten van onze eigen essentiële natuur zijn wonderbaarlijk en verrukkelijker dan we hadden gehoopt - de zoetheid van onze eigen aard en de zoetheid van de goddelijke natuur, een heerlijke extase.

Durf ik te overdrijven? Helemaal niet. De taal lijkt misschien bloemrijk, maar de rijkdom is veel groter dan zelfs de meest superlatieve descriptoren. Ik wil niet suggereren dat het contemplatieve leven allemaal een soort van honingzoete gelukzaligheid is. Er zijn woestijnen te oversteken, tijden van grote droogte en ontmoediging, tijden waarin we doodsbang zijn. Maar de vruchten zijn er zeker en de vruchten zijn echt. Ze bevrijden in ons een liefde die ons transformeert, ons nieuwe ogen geeft waardoor we de wereld bekijken. Hier is een gedicht over deze ervaring.

Nieuwe ogen

Rennen door het dorp
iedereen omhelzen die ze tegenkomt,
ze lacht in extase.
Mensen noemen haar gek.

"Nieuwe ogen!" ze huilt.
"Ik heb nieuwe ogen gekregen!"

En het is waar.
Voor de schubben die haar eerder hadden verblind
zijn nu weg, gewist
onthullen dergelijke absolute glorie
dat haar geest vluchtte,
laat alleen een meeslepend hart achter
in een oud, verweerd lichaam
racen door de straten
in vuur en vlam met liefde.

Jasmin Cori,
Vrije val naar de geliefde:
Mystieke poëzie voor Gods geliefden

© 2000. Overgenomen met toestemming van de uitgever,
Samuel Weiser Inc. www.weiserbooks.com

Artikel Bron

The Tao of Contemplation: Re-Sourcing the Inner Life
door Jasmin Lee Cori.

De Tao van Contemplatie door Jasmin Lee Cori.Een geheel nieuwe kijk op het concept van ontspanning en omgaan met stress. Het onderzoekt de essentie van contemplatief leven stilte, eenzaamheid, eenvoud, overgave, ontvankelijkheid, en een oriëntatie op directe ontmoeting met de ene realiteit en combineert het met de natuurlijkheid en vreugde van een Taoïstische benadering. Cori biedt oefeningen die ons leren om in stilte te vallen, de controle los te laten, in het heden te leven en onze acties uit een diepere bron te laten komen.

Klik hier voor meer informatie en / of om dit paperback-boek te bestellen.

Over de auteur

Jasmin Lee Cori, auteur van: The Tao of ContemplationJasmin Lee Cori is een gediplomeerd psychotherapeut, gevestigd in Boulder, Colorado. Ze schreef Healing From Trauma vanuit haar dubbele perspectief als therapeut en trauma-overlevende. Ze was een begaafd zelfhulpschrijver en bracht vergelijkbare klinische inzichten en inzichten in haar boek voor de minderbedeelde volwassenen, de Emotioneel afwezige moeder. Haar nieuwste boek, The Magic of Your True Nature, verscheen in oktober 2013, samen met een nieuwe editie van Vrije val naar de geliefde: mystieke poëzie voor Gods geliefden. Haar counseling omvat het werken met een aantal spirituele kwesties. Geniet van haar blog over emotionele genezing, transformatie en spiritualiteit bij www.jasmincori.com.

Boeken van deze auteur

{amazonWS: searchindex = Books; keywords = Jasmin Lee Cori; maxresults = 3}

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

volg InnerSelf op

facebook-icontwitter-iconrss-icoon

Ontvang de nieuwste via e-mail

{Emailcloak = off}