Zelfvertrouwen is onze enige gids over het onzichtbare pad

Zelfvertrouwen is onze enige gids over het onzichtbare pad

Naarmate de tijd vordert, pionieren miljoenen mensen een overgang van de oude naar de nieuwe. Het is een reis beladen met gevaar en ontberingen en adembenemende ontdekkingen, een reis die onherleidbaar uniek is voor ieder van ons. Omdat we naar het nieuwe stappen, is het ook diep onzeker en soms eenzaam.

Ik kan de details van iemands individuele pad niet in kaart brengen, maar ik kan je versterken als je het bewandelt en enkele van zijn universele kenmerken belichten. Mijn doel is om een ​​stem te geven aan wat je altijd al hebt geweten (zonder het te weten) en altijd hebt geloofd (zonder het te geloven), zodat je een zucht van verlichting slaakt en zegt: "Ah, ik had gelijk altijd."

In zekere zin beschrijf ik helemaal geen pad, omdat er niet één is in het nieuwe territorium van de pionier. Inderdaad, wat ik beschrijf is een vertrek van een pad, de kant-en-klare paden aangelegd voor ons, en de creatie van een nieuwe. U kent het kant-en-klare pad waar ik het over heb. Getypeerd door dat afschuwelijke bordspel "Life", begint het met school, doorkruist het territorium van het huwelijk, kinderen en carrière, en als alles goed gaat, eindigt het in een lang en comfortabel pensioen.

Dit programma is al decennia lang aan het afbrokkelen, zoals blijkt uit de hoge mate van echtscheiding en radicale carrièreverandering. Ik ben vooreerst niet van plan met pensioen te gaan; het concept zelf voelt mij vreemd, net als het idee dat mijn gouden jaren op enig moment anders zijn dan nu.

"Je bent hier omdat je iets weet.
Je weet niet wat het is, maar je kunt het voelen.
Er is iets mis met de wereld. '

- Morpheus, De matrix

Ik zal zeven stadia van ontdekking en wandel beschrijven van dit onzichtbare pad van de oude naar de nieuwe wereld. Ik presenteer ze in een lineair verhaal, maar meestal is hun progressie niet strikt lineair. Het is eerder fractal: elke fase doordringt de rest, en we kunnen veel overslaan, oude gebieden opnieuw bezoeken, vooruit springen naar nieuw, sommige stadia in enkele minuten passeren en anderen in jaren. Niettemin denk ik dat je een aantal van de belangrijkste bezienswaardigheden op je eigen reis zult herkennen.

Stage 1: Iets is verkeerd / idealisme

Idealisme is een overtuiging dat een mooiere wereld mogelijk is; dat de wereld zoals wij die kennen gebrekkig is, onwaardig voor onze volledige deelname. Wanneer idealisme niet als actie wordt uitgedrukt, verandert het in cynisme.

Het is geen toeval dat zowel het idealisme als, vandaag, het cynisme de kenmerken zijn van de jeugd: jonge mensen, die nieuwer zijn in de wereld, minder ingeprent met het geloof in hun duurzaamheid, en minder persoonlijk geïnvesteerd in het voortbestaan ​​ervan, kunnen veel gemakkelijker de mogelijkheid zien van een betere.


Haal het laatste uit InnerSelf


Het idealisme van de jeugd is een zaadje van wat komen gaat. De tiener kijkt uit op een bepaald aspect van de wereld en is woedend. "Geen enkele kracht in het universum zal me een wereld laten accepteren waarin dit gebeurt! Ik zal er niet medeplichtig aan zijn! Ik zal niet uitverkopen!" Meestal is deze houding onbewust, manifesteert zich ofwel als cynisme of als woede, een oncontroleerbare woede gericht tegen welk surrogaat doelwit dan ook beschikbaar is. Die tieners met het sterkste idealisme zijn vaak de boosste; we denken dat er iets mis is met hen en hun boosheidsprobleem, maar er is echt iets goed. Hun protest is verkeerd gericht, maar fundamenteel geldig.

Onze cultuur is bang voor jongeren, zelfs als we het valoriseren. We zijn bang voor die kennis dat de wereld waarin we geïnvesteerd hebben verkeerd is, en er alles aan doen om het te onderdrukken, zowel in onszelf als extern als een oorlog tegen de jeugd. In een wortel-en-stokstrategie, verleiden we enerzijds de jeugd tot medeplichtigheid aan de volwassen wereld, terwijl ze anderzijds de aandacht trekt met betuttelende ontslagen en deze intimideert met zware straffen voor uithalen. En dus, gekocht en gekwetst, verdienen we het insigne van "volwassenheid" en gaan we de volwassen wereld binnen.

Gekocht en getobd, ja, maar nooit kapot. Die kennis van een mooiere wereld ligt latent in ons, wachtend op een gebeurtenis om hem te reactiveren. Telkens wanneer we iets onacceptabels tegenkomen in ons leven of in de wereld, iets dat onze verontwaardiging en protest opwekt, voelen we dat onze jeugdvonk in vlammen wordt gewaaid.

We kunnen de branden herhaaldelijk blussen en doven, maar de uitnodiging blijft maar komen en het wordt luider en luider totdat we het niet langer kunnen negeren. Dan lanceert het ons in de volgende fase, wanneer we reageren op onze verontwaardiging, bewust of onbewust, en op zoek gaan naar het pad uit de oude wereld.

Fase 2: weigering of intrekking

Op een bepaald niveau is Stage 2 altijd gelijk aan Stage 1, maar ik zal het afzonderlijk beschrijven omdat zoveel mensen er bijna helemaal in slagen het gevoel van verkeerdheid te onderdrukken, de intuïtie van een mooiere wereld die mogelijk is te onderdrukken en te verbannen naar een onbelangrijk rijk: hun weekends, hun muziekkeuze, of de meest sluipend, hun meningen.

Mensen hebben een zeer sterke mening over wat er mis is met de wereld en wat 'wij' eraan zouden moeten doen, en hoe het leven 'zou' moeten worden geleefd, maar niet op zinvolle wijze naar die meningen handelen. Ze lezen graag over wat er mis is met de wereld en geven hun gelijk. Het is alsof hun meningen een uitlaatklep vormen voor de verontwaardigde woede die anders echte transformatie zou bekrachtigen.

De onderdrukking van het verlangen om de oude wereld te transcenderen is nooit helemaal succesvol. De onuitgesproken energie komt naar buiten in de vorm van angst, wat niemand minder is dan het gevoel: "Er is hier iets mis en ik weet niet wat het is." Het kan ook verslaving of escapisme voeden, substituten voor de verlangde mooiere wereld. Uiteindelijk, als alles goed gaat, falen deze rekwisieten om het leven-zoals-gebruikelijk te mislukken, het initiëren van een terugtrekking uit de levens die we hebben gekend.

Deze opname kan vele vormen aannemen. Depressie en chronische vermoeidheid zijn onbewuste of halfbewuste weigeringen om deel te nemen aan de wereld. In mijn eigen leven, gedurende vele jaren, nam de weigering de vorm aan van een halfslachtige deelname, waarbij ik meeging met enkele, maar niet alle, conventies van naleving. Of ik nu op school of op het werk ben, ik heb net genoeg gedaan om door te brengen, niet bereid om me volledig te wijden aan een wereld waarvan ik onbewust wist dat die fout was, maar die ik mij niet genoeg bewust was of moedig genoeg om die ook volledig te verwerpen. Als je in jezelf of een ander soort van dergelijke 'tekortkomingen' als luiheid of uitstel ziet, zie je misschien de tekenen van een geldige, nobele, maar toch onbewuste weigering.

Bij andere mensen neemt de terugtrekking de vorm aan van zelf-sabotage. Je laat jezelf ontslaan, je ontwerpt een ruzie of een ongeluk, je verongelukken onverklaarbaar, je zorgt niet voor jezelf en wordt ziek. Dit zijn allemaal manieren om een ​​beslissing te implementeren die we niet graag bewust maken. Dus als je merkt dat je bent ondergedompeld in het verkeerde leven, maar niet de moed hebt om er een pauze van te maken, maak je geen zorgen! Je zult het vroeg of laat verlaten, of je de moed hebt of niet.

Op dit pad is angst niet meer de vijand dan ego of een andere New Age-boeman. Een proces grijpt je vast dat ver buiten je inrichting ligt. Je strijd is bijna overbodig als je wordt geboren.

Een ander middel om je terug te trekken, is wanneer je het gewoon beu bent en je snapt. "I Stop!" jij zegt. Misschien zeg je de baas om het te duwen. Misschien stop je met school. Op dit moment voel je een gevoel van opwinding, misschien van satori. Het gaat niet mee en het maakt de komende reis op het onzichtbare pad niet onmogelijk, maar het is toch waardevol als een herinnering aan je kracht.

Een laatste en zeer veelzeggend symptoom van deze fase is de ervaring van de strijd. Omdat je nog steeds probeert deel te nemen en tegelijkertijd terug te trekken, wordt het leven vermoeiend. Je moet enorme inspanningen doen om iets te bereiken. Je vraagt ​​je af waarom je carrière vastligt, waarom je geluk slecht is, waarom je auto blijft haperen, waarom er niets lijkt te klikken, wanneer de loopbaan van andere mensen soepel verloopt. De reden is dat je onbewust jezelf verdrijft van de wereld die je bewoond hebt, zodat je naar een andere kunt zoeken.

Stage 3: de zoekopdracht

In deze fase zoek je iets, maar je weet niet wat het is. Je begint nieuwe werelden te verkennen, boeken te lezen waar je nog nooit eerder in was geïnteresseerd. Je houdt van spiritualiteit, in boeken en seminars over zelfhulp; je probeert verschillende religies en verschillende politiek. Je voelt je aangetrokken tot deze zaak en die oorzaak, maar hoewel ze opwindend zijn, bega je je waarschijnlijk niet erg diep aan een van hen (hoewel je een tijdje heel luid kunt converteren).

Je probeert dingen uit te vinden. U wilt een antwoord, u wilt zekerheid. Je wilt weten wat je moet doen. Soms denk je dat je het hebt gevonden, maar na een periode van intense verliefdheid met Zen-meditatie, of Reiki, of yoga, of het Landmark Forum, of sjamanistisch reizen, ben je uiteindelijk telkens teleurgesteld. Hun belofte van een nieuw leven en een nieuw zelf wordt niet verzilverd, ondanks een veelbelovend begin, en ondanks het feit dat ze anderen hebben gezien wier leven schijnbaar hebben getransformeerd door deze. Je zou kunnen concluderen dat je het niet hard genoeg hebt geprobeerd, maar verdubbelde inspanningen leveren geen verdere resultaten op.

Maar ondanks de teleurstellingen, weet je dat er iets is dat er is. Je weet dat er een andere wereld is, een ander leven, groter en mooier dan degene die je bent toegetreden. Je weet gewoon niet wat het is, en je hebt het nog nooit meegemaakt. Het is daarom een ​​theoretische kennis.

Het zoeken is tevergeefs. Soms geef je het een tijdje op en probeer je je volledig terug te trekken naar het leven dat je hebt verlaten. Je sluit je weer aan, maar niet voor lang. De vanzelfsprekende onjuistheid van die wereld wordt acuter en de terugval in depressie, vermoeidheid, zelf-sabotage of verslaving is snel en intens. U hebt geen andere keuze dan door te gaan met zoeken.

Stage 4: Twijfel en wanhoop

De derde fase verandert gemakkelijk heen en weer in wanhoop of twijfel, een natuurlijke reactie op de vruchteloosheid van de zoektocht. Je denkt: "Er is niets voor mij, ik hoor niet thuis in deze wereld." Je denkt: "Wie ben ik om te denken dat ik een uitzondering kan zijn op de universele wet van opoffering en zelfbeheersing omwille van de overleving? Waarom heb ik mijn veelbelovende toekomst opgegeven? Waarom heb ik niet meer energie gestoken in het programma? ? Ik heb een puinhoop van mijn leven gemaakt. "

Wanhopig stort het gewicht van de wereld op je schouders. De verschillende stralen van hoop die je in je zoektocht hebt gevonden, worden gedoofd in een alomvattende duisternis. Welke politieke oorzaken of spirituele groepen je ook hebt gesloten, welke zelfhulpprogramma's of gezondheidsregimes dan ook, alle verkruimelen onder de aanval van de machten die deze wereld lijken te regeren. Logisch gezien is er geen hoop en kan er ook geen hoop zijn.

Op dit moment lijkt je idealisme, je weigering, je zoekopdracht een enorme, toegeeflijke fout. Maar tegelijkertijd wordt je perceptie van het verkeerde in de wereld intenser. Je kunt niet teruggaan, je kunt niet opnieuw deelnemen aan het programma; maar je kunt ook niet vooruitgaan, omdat er nergens heen kan gaan.

Je situatie is als die van een foetus bij het begin van de bevalling. De baarmoederhals is nog niet geopend: er is geen licht, geen uitgang, geen richting om te ontsnappen aan de titanenkrachten die op je afkomen. Elke belofte van ontsnapping, elke deur die je in je zoekfase hebt verkend, is bewezen een leugen, een doodlopende weg.

Wanhopig mag je de zoektocht hervatten, hopen tegen de hoop om het deze keer te vinden, alleen om nog meer volledig in wanhoop te duiken wanneer je nieuwe goeroe ook zijn voeten van klei toont, wanneer je nieuwe groep hetzelfde ego en politiek toont, wanneer je nieuwe zelfhulptechniek, je nieuwe veelbelovende voorsprong, blijkt uit de zoveelste lus die je terugbrengt naar het centrum van hetzelfde oude labyrint.

In het uiterste geval is dit een ondraaglijke situatie die desalniettemin moet worden gedragen. Subjectief voelt het eeuwig. Het is vanuit zo'n staat dat we onze beschrijvingen van de hel afleiden: ondraaglijk en eeuwig.

Stage 5: een glimp

Temidden van wanhoop, van voorbij de hoop, zelfs van de mogelijkheid zelfs, komt een onzichtbare glimp van een andere wereld. Het komt zonder een einde te maken aan twijfel en wanhoop, wiens logica onaantastbaar blijft zelfs als het irrelevant wordt. Je hebt een glimp opgevangen van je bestemming, het ding waar je naar op zoek was.

Je zou kunnen opmerken dat de inspanning van je zoektocht een miljoen keer korter is geworden dan de kracht die je hier uiteindelijk heeft gebracht. Je zoektocht was onmogelijk - maar toch ben je hier! Misschien komt het in de vorm van een intense ervaring van je ware kracht en gaven, van vreugde en genezing, van eenheid en eenvoud, van de alomtegenwoordige voorzienigheid van het universum, van de aanwezigheid van het goddelijke. Het kan gebeuren door een bijna-doodervaring, een tragedie in het gezin, een psychedelische plant of chemische stof, een ontmoeting met een wezen uit een andere wereld, een wonder. Je zult in een staat van diepe dankbaarheid en ontzag worden achtergelaten.

Deze toestand duurt niet erg lang: soms slechts enkele minuten, soms dagen, zelden gedurende weken. Het verdwijnt sneller naarmate je het meer probeert vast te houden, en als het eenmaal weg is, komt het niet meer terug door te proberen de omstandigheden te reproduceren waardoor het eerder kwam.

Je zou weer in twijfel en wanhoop kunnen vergaan, je zou nog een tijdje in de oude wereld kunnen leven, maar er is nu een enorm verschil. Na deze glimp te hebben gezien, nu Weten dat een mooiere wereld en een mooier leven mogelijk is. Je weet het in je botten, in je cellen. Zelfs als je van tijd tot tijd aan je twijfelt (want de logica van de onmogelijkheid ervan blijft bestaan), lijken de twijfels niet langer zo echt, zo overtuigend. Je verlaat die wereld achter je.

De glimp van een nieuwe wereld is niet noodzakelijkerwijs een enkele definieerbare gebeurtenis. Welnu, dat is het, maar deze enkele gebeurtenis kan worden afgebogen in lineaire tijd, verspreid over een periode van maanden of jaren. Wanneer het is gebeurd, is het bestaan ​​van een nieuw leven in een nieuwe wereld niet langer iets waar je net over bent verteld. Het is geen kwestie van religieuze ideologie of New Age opinie. Omdat het een echt weten is, manifesteert het vroeg of laat (en meestal eerder) zich als actie in de wereld, creatieve actie. Je begint de volgende fase: een wandeling naar de bestemming die je bent getoond.

Stage 6: The Invisible Path

Je hebt een glimp opgevangen van je bestemming en voelde de belofte, maar hoe kom je daar? Nu begint een echt avontuur, een reis zonder een pad. Goed gemarkeerde paden bestaan ​​om een ​​advocaat, een professor, een dokter of een andere functie in de oude wereld te worden, maar er is geen pad naar de volgende ontvouwing van je ware zelf. Om zeker te zijn, kun je nog steeds aan een trainingsprogramma beginnen of iets als onderdeel van een radicale carrière-verandering, maar je realiseert je dat deze structuren slechts iets zijn dat je recrutert in je eigen padvorming, en niet een pad naar je bestemming.

In deze fase gebeuren er echte veranderingen in je leven. Je kunt het einde van een relatie, faillissement, carrièreverandering ervaren, verhuizen naar een ander deel van het land, veranderingen in je lichaam, een heel ander sociaal leven en een andere soort intieme relatie.

Je kunt verschillende crises blijven ondergaan, maar ze hebben niet het apocalyptische, wanhopige gevoel van de eerdere stadia, maar lijken eerder op geboortesamentrekkingen, en inderdaad lijkt je situatie veel op die van een foetus in het geboortekanaal, die wordt voortgestuwd naar het licht. Naarmate deze fase vordert, zou je zelfs het gevoel kunnen hebben herboren te zijn in hetzelfde lichaam (of ander lichaam). Terwijl sommige overblijfselen van je oude leven zullen blijven bestaan, lijdt het geen twijfel dat je op nieuw terrein bent. Je ervaart vaak een gevoel van nieuwheid, frisheid, kwetsbaarheid en ontdekking.

De wandeling naar de staat die je nu kent bestaat uit valstrikken, doodlopende wegen, struikgewas en moerassen. U hebt geen markeringen, geen externe indicatoren op de juiste manier. Ik zei dat er geen pad is in dit nieuwe gebied, maar dat is niet helemaal waar.

Er is een pad, maar het is een onzichtbaar pad, een pad dat je zelf uitwerkt. Je gidsen zijn je eigen intuïtie en zelfvertrouwen. Je leert de stemmen te negeren die zeggen dat een bepaalde keuze dwaas, onverantwoordelijk of zelfzuchtig is.

Je zelfvertrouwen is van jou gids, omdat de stemmen van je oude wereld dit territorium niet kennen. Ze zijn er nooit geweest. Het is nieuw voor jou. Je vindt je eigen weg, tastend, soms verkeerd afwisselend en verdubbelend, alleen om je te realiseren dat de verkeerde afslag toch niet fout was, maar de enige manier waarop je de juiste weg had kunnen leren.

Velen zijn ons voorgegaan in dit nieuwe territorium, vurige paden naar nieuw gebied voor het grootste deel van de mensheid om te volgen als de oude wereld uit elkaar valt. We zijn echter nog steeds een van de eersten, die rollen opstelt die nog nooit hebben bestaan, de rollen voor een nieuwe wereld. Slechts enkelen van hen hebben namen: genezer, levenscoach, facilitator, enzovoort. Veel meer zijn naamloos en rijden op het voertuig van bestaande beroepen. De vorm van de advocaat mag blijven, maar ze doet echt iets heel anders.

Je bent misschien al eerder dergelijke mensen tegengekomen, engelen in de vorm van griffiers, mystici in de gedaante van vuilnismannen, heiligen in de gedaante van mechanica. Elk beroep kan een voertuig zijn voor genezingswerk; of je kunt een geheel nieuw beroep beginnen.

De fase van het onzichtbare pad verschilt van het zoekende stadium, omdat je nu het nieuwe leven leeft, of leert het te leven. Het is niet langer de wenselijke mogelijkheid dat iemand gevangen zit in de oude wereld en verlangt naar het nieuwe. Hoewel twijfel en wanhoop af en toe een bezoek brengen, wegen ze je niet tegen, omdat je beter weet. Hun logica kan de gevoelde ervaring van het nieuwe wezen, dat je op het onzichtbare pad trekt, niet aanvechten.

Stage 7: aankomst

Hier is hoe het voelt om aan het eind van de
Onzichtbaar pad:

  1. Je doet iets dat volkomen logisch is, gegeven alles waarvan je weet dat het fout is in de wereld. Dat betekent niet dat je kunt beweren dat je de wereld redt. Het betekent echter dat je alle slachtoffers van de verwoestende, vernietigende, vernietigende machine in je ogen kunt kijken, onbeschaamd, wetende dat ze je in hun hart niet anders willen doen.

  2. Je leeft in de volle expressie van je gaven en doet prachtig werk waarvoor je uniek geschikt bent. Dit hoeft geen werk te zijn dat algemeen wordt erkend in beroepstermen. Het kan onzichtbaar werk zijn, gedaan als een vader, een grootmoeder, een vriend. Je hebt misschien helemaal geen baan, of je hebt een gewone baan, of een buitengewone baan, maar hoe dan ook, je leven zal je gaven volledig aanspreken. Je zult voelen dat je van dienst bent geweest en gelukkig. Inderdaad, je kunt nooit helemaal gelukkig zijn als je gaven niet volledig worden uitgedrukt en ontvangen. Uiteindelijk is dit wat ons drijft om te beginnen met zoeken naar het onzichtbare pad. We zijn hier voor een doel en kunnen nooit vrede kennen totdat we het vinden.

  3. Je wordt de meeste dagen vrolijk en opgewonden wakker om je dag te leven. Je kunt nauwelijks in bed blijven. Je bent vol van leven, omdat je van het leven houdt dat je leeft, en je energiesysteem is daarom wijd open.

  4. Je krijgt duidelijke feedback van de wereld dat je geschenken worden ontvangen en dat je deelneemt aan de schepping van de mooiere wereld waarvan ons hart zegt dat het mogelijk is.

De reis is nog niet voorbij bij aankomst. In zekere zin is Stage 7 de voorloper van Stage 1. We worden geboren in een enorme nieuwe wereld en een enorme nieuwe baarmoeder, waarin we opnieuw groeien tot uiteindelijk ook tegen de grenzen van die wereld botsen, en een nieuw geboorteproces teweegbrengt. Na een tijd van opwindende ontwikkeling in de nieuwe wereld, kun je je bewust worden van een nog diepere fout, of om het positiever te formuleren, van nieuwe behoeften aan creatieve expressie en genezing. Elke keer dat je dit proces doorloopt, worden nieuwe geschenken zichtbaar. Je hebt potentialiteiten in je die niet gedurende vele vele cycli van tijd zullen ontkiemen.

Ik ben er zeker van dat het lezerspubliek van dit essay mensen omvat in elk van de zeven stadia die ik heb beschreven. Inderdaad, omdat ze niet noodzakelijkerwijs lineair of discreet zijn, zou je misschien een beetje van elk binnenin je kunnen herkennen. Mijn boodschap aan u vandaag is daarom anders, afhankelijk van welk stadium de meeste bepalend is voor uw ervaring op dit moment.

Als je in de fase bent van Idealisme / iets verkeerd, mijn boodschap aan jou is: je hebt gelijk! De stemmen van normaliteit liegen. Je perceptie van een mooiere wereld is een echte perceptie, geen onvolwassenheid of jeugdige naïviteit. Geloof dus, en geef niet toe aan cynisme.

Als je in de fase bent van Weigering / Intrekking, Ik feliciteer je met je sterke geest. Dat is wat er achter je mislukkingen zit, op school, in je carrière. Uw weigering is geldig, nobel zelfs, vooral gezien het feit dat u misschien niet eens weet wat u verwerpt. En ik bevestig dat onderliggende gevoel: "Ik ben hier niet op aarde gezet om ..."

Als je in de fase bent van Zoeken, Ik kan je alleen een paradox aanbieden. Je zult niet vinden wat je zoekt door te zoeken, maar alleen na het zoeken zal het je vinden. De zoektocht zelf is een soort ritueel van smeekbede dat zal brengen wat je zoekt in je ervaring. Je inspanningen trekken het naar je toe, ook al kun je het onmogelijk vinden door je inspanningen.

Als je in de fase bent van Wanhoop, er is niets dat ik voor je kan doen behalve om het te intensiveren. Je krijgt nooit het bewijs dat er iets is. Je logica is luchtdicht. Je zult het zeker niet vinden in dit essay, of van mij. Je bent om een ​​reden in dit territorium en de enige uitweg is door, en een deel van het 'door' is om te laten zien dat er nooit een uitweg zal zijn, en zelfs als je zegt dat dit niet zal helpen.

Als u de Glimp van een nieuwe wereld, dan is mijn boodschap aan jou: ja! Het is echt. Het is geen truc. Je kreeg het met een reden te zien, en het zou niet getoond zijn als er geen manier was om daar te komen.

Als je loopt Onzichtbaar pad, Stel ik voor dat je jezelf vertrouwt. Wat op een verkeerde afslag lijkt, maakt ook deel uit van het pad. Vertrouw op je instinct, volg je begeleiding en wees moedig. Het is OK om fouten te maken, zelfs grote fouten. Fouten en verkeerde beurten maken deel uit van de bestemming van de pionier.

Als je al aangekomen, dan wil ik je uitnodigen om een ​​nieuwe baan aan te nemen naast wat je al aan het doen bent. Wanneer je met mensen op andere delen van de reis communiceert, is het jouw taak om er volledig op te vertrouwen dat ze ook zullen aankomen, om het zo goed te weten dat je het voor hen weet, zelfs als ze het zelf niet weten. Je ziet anderen als heldhaftig en houdt een ruimte voor hen om te komen. Deze boodschap gaat ook naar dat deel van iedereen die de nieuwe wereld kent en getuigt van jouw ontvouwing daarin.

Ik wil nogmaals benadrukken dat deze zeven stadia geen monotone progressie zijn, en zeker geen hemelvaart van onwetendheid naar verlichting. Het zijn archetypen die zich op ons leven projecteren, vaak elkaar opvolgend in de volgorde die ik heb beschreven, maar soms allemaal met elkaar vermengd. Ik zou bijna kunnen zeggen dat ik alle zeven dagelijks ervaar! U kunt vooruit gaan naar Stage 6 of Stage 7, alleen om een ​​onvolledig overblijfsel te ontdekken van een eerdere fase waarnaar u terugkrabbelt voor voltooiing. In feite omvat Stage 6 al de rest, en de hele cyclus van zeven kan ook het Onzichtbare Pad worden genoemd.

Op het Onzichtbare Pad zijn er bepaalde kruispunten, tussenstops, rustplaatsen waar we onze medereizigers tegenkomen en delen in de wederzijdse kennis dat we inderdaad op weg zijn naar een echte bestemming. Ik zou graag willen dat dit een van die momenten is. Tot slot, bied ik je een klein gedicht aan dat mijn eigen ervaring van het onzichtbare pad beschrijft.

Onzichtbare paden

Geen van de wegen gaat waar ik naartoe ga.
Veelbelovende paden leiden nergens heen.
Ze draaien en draaien,
En ik arriveer bij mijn startpunt
Opnieuw en opnieuw.
Ik sla er opnieuw uit,
En nu is zelfs mijn vertrekpunt voor mij verloren.
Ik zie mensen lopen, doelbewust,
En ik volg ze.
Ze lijken te weten waar ze naartoe gaan.
Zijn ze ook verloren?
Ik weet het niet zeker.

Ze leiden me naar plaatsen,
Maar ik voel me er niet thuis.
Mensen kijken me beschuldigend aan. Ik ben niet welkom.
Ik voel me ook niet thuis op deze eindeloze paden.
Eindelijk stop ik.
Daar is het! Een licht!
Ik wist het. Ik wist het al die tijd,
Maar het pad is onzichtbaar.
Ik sla door de duisternis naar de zachte gloed van thuis.
De richting is duidelijk maar het licht is ver weg.
Een enkele flikkering verlicht mijn pad even,
En dan meer duisternis.
Ik voel me er erdoorheen,
Diep in onbekend gebied,
Ik laat een nieuw spoor achter.
Ik ontmoet andere zwervers en we delen een vuur
Dat belooft onze bestemming.
We gingen weer op weg, warm en doelgericht.
De nacht is koud en donker en ik ben onderweg.

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in Reality Sandwich

Artikel herdrukt van de website van de auteur.
Ondertitels toegevoegd door InnerSelf

Over de auteur

Charles EisensteinCharles Eisenstein is een spreker en schrijver die zich richt op thema's als beschaving, bewustzijn, geld en menselijke culturele evolutie. Zijn virale korte films en essays online hebben hem gevestigd als een genre-tartende sociale filosoof en tegenculturele intellectueel. Charles studeerde af aan de Yale University in 1989 met een diploma in wiskunde en filosofie en bracht de volgende tien jaar door als vertaler Chinees-Engels. Hij is de auteur van verschillende boeken, waaronder Heilige economie en te Ascent of Humanity. Bezoek zijn website op charleseisenstein.net

Video met Charles: empathie: sleutel tot effectieve actie

Boeken van deze auteur

{amazonWS: searchindex = Books; keywords = "Charles Eisenstein"; maxresults = 3}

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

volg InnerSelf op

facebook-icontwitter-iconrss-icoon

Ontvang de nieuwste via e-mail

{Emailcloak = off}

VAN DE REDACTIE

De dag van afrekening is gekomen voor de GOP
by Robert Jennings, InnerSelf.com
De Republikeinse partij is niet langer een pro-Amerikaanse politieke partij. Het is een onwettige pseudo-politieke partij vol radicalen en reactionairen met als doel het verstoren, destabiliseren en ...
Waarom Donald Trump de grootste verliezer van de geschiedenis zou kunnen zijn
by Robert Jennings, InnerSelf.com
Bijgewerkt 2 juli 20020 - Deze hele coronavirus pandemie kost een fortuin, misschien 2 of 3 of 4 fortuinen, allemaal van onbekende grootte. Oh ja, en honderdduizenden, misschien een miljoen mensen zullen sterven ...
Blue-Eyes vs Brown Eyes: hoe racisme wordt onderwezen
by Marie T. Russell, InnerSelf
In deze aflevering van Oprah Show uit 1992 leerde de bekroonde antiracistische activist en opvoeder Jane Elliott het publiek een harde les over racisme door te laten zien hoe gemakkelijk het is om vooroordelen te leren.
Er komt een verandering ...
by Marie T. Russell, InnerSelf
(30 mei 2020) Terwijl ik het nieuws bekijk over de gebeurtenissen in Philadelphia en andere steden in het land, doet mijn hart pijn voor wat er gebeurt. Ik weet dat dit deel uitmaakt van de grotere verandering die doorgaat ...
Een lied kan het hart en de ziel verheffen
by Marie T. Russell, InnerSelf
Ik heb verschillende manieren om de duisternis uit mijn hoofd te verwijderen wanneer ik merk dat het is binnengeslopen. Een daarvan is tuinieren of tijd doorbrengen in de natuur. De andere is stilte. Een andere manier is lezen. En een die ...