Give-Up-Itis: wanneer mensen gewoon opgeven en sterven

Give-Up-Itis: wanneer mensen gewoon opgeven en sterven
Everett Historical / Shutterstock.com

Tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen een vrachtschip werd getorpedeerd en in de Noordzee zonk, slaagde een deel van de bemanning erin het zinkende schip te ontvluchten. Eén overlevende meldde een merkwaardig incident dat gebeurde op hun reddingsvlot:

"Er waren zeven van ons op het vlot, maar de derde officier stierf ongeveer twee uur voordat we werden opgepakt.Hij was zeer moedeloos, en tegen het einde verloor hij het hart en gaf het op en stierf."

In een ander geval van zogenaamde 'give-up-itis', begon een Amerikaanse krijgsgevangene die in Vietnam werd vastgehouden en door zijn collega's werd beschreven als een sterke en zekere 'mariene marine' in het kamp te schuifelen, steeds meer losgekoppeld van de wereld om hem heen voordat hij eindelijk gaat liggen, opkrult en sterft. Zijn laatste woorden waren: "Wek me als het voorbij is."

De term give-up-itis werd bedacht door medici tijdens de Koreaanse oorlog (1950-1953). Ze beschreef het als een toestand waarin een persoon extreme apathie ontwikkelt, de hoop opgeeft, afstand doet van de wil om te leven en sterft, ondanks het ontbreken van een voor de hand liggende fysieke oorzaak.

De medische functionarissen merkten ook op dat de luciditeit en de geestelijke gezondheid van het geven van het slachtoffer nooit in het geding zijn geweest en dat er nooit melding is gemaakt van een psychose of depressie, zelfs niet tot aan de dood. Wanneer er gesproken wordt, reageren mensen met de aandoening rationeel en passend, maar keren dan terug naar hun eerdere toestand, wat suggereert dat, ondanks het extreme van de situatie, fundamentele cognitieve functies intact blijven.

Ondanks de vele geregistreerde gevallen van deze aandoening, is er geen poging gedaan om het patroon van deze fatale toestand te bestuderen. In mijn laatste onderzoek, Ik heb geprobeerd dit recht te zetten en heb vijf stadia van het opgeven-itis geïdentificeerd.

De vijf stadia van het opgeven-itis

Ten eerste trekken mensen zich sociaal terug. Hun gemoedstoestand en motivatie nemen af, maar ze kunnen nog steeds nadenken.

De tweede fase wordt gekenmerkt door diepe apathie, die is beschreven als "kolossale traagheid".


Haal het laatste uit InnerSelf


De volgende fase - de derde fase - is Aboulia. Dit is een psychiatrische term die wil zeggen verlies van wilskracht of een onvermogen om daadkrachtig op te treden. In dit stadium stopt een persoon met geven-it-itis vaak met praten, zich wassen en over het algemeen voor zichzelf zorgen.

De vierde fase is psychische akinesia. De persoon nadert nu het einde. Ze voelen niet langer pijn, dorst of honger, en ze verliezen vaak de controle over hun darmen.

Vervolgens, bizar, vlak voor de dood, lijkt de persoon vaak een wonderbaarlijk herstel te maken. Maar het is een vals herstel. De paradox is dat terwijl enig doelgericht gedrag is teruggekeerd, het doel zelf het loslaten van het leven lijkt te zijn geworden. Dit is fase vijf.

Hersenen circuit

De symptomen van progressieve opgave-itis hebben parallellen met beperkingen in het voorste cingulate circuit, een hersencircuit dat specifieke gebieden van de frontale cortex (het deel van de hersenen dat betrokken is bij hogere orde functioneren) verbindt met regio's diep in de hersenen. Een stoornis in dit circuit, mogelijk door uitputting van de belangrijkste neurotransmitter, dopamine, veroorzaakt de soorten klinische symptomen die worden gezien bij het geven van een aanval.

Give-up-itis komt vaak voor in een traumatische situatie waaruit er geen ontsnapping mogelijk is, of wordt geacht te zijn, en waarover een persoon weinig of geen invloed heeft. Terwijl dopamine niveaus toenemen in een gevaarlijke situatie, vallen ze onder het basisniveau als de stressvolle situatie onontkoombaar is. Mensen met verminderde dopamine niveaus missen motivatie, worden apathisch en hebben vaak een beperking in routinematige handelingen. Aboulia en paranormale akinesie gaan ook gepaard met dopamine-uitputting.

Dopamine uitgelegd.

Het slachtoffer dat het opgeeft, ziet zichzelf als verslagen en de dood kan gezien worden als een manier om enige controle te hebben over de stressvolle en onontkoombare situatie. Met andere woorden, de voortdurende traumatische stress kan worden voorkomen door strategisch gebruik van de dood. Het is de dood als een coping-mechanisme.

Give-up-itis wordt vaak gezien als een onnodige dood en een die kan en moet worden vermeden. Het modelleren van het proces van 'give-up itis' is een belangrijke stap naar ons begrip van dit eigenaardige maar zeer reële syndroom. Door dit inzicht zouden we in extreme situaties verdere sterfgevallen kunnen voorkomen.The Conversation

Over de auteur

John Leach, visiting senior research fellow, Universiteit van Portsmouth

Dit artikel is opnieuw gepubliceerd vanaf The Conversation onder een Creative Commons-licentie. Lees de originele artikel.

Verwante Boeken

{amazonWS: searchindex = Books; keywords = give up; maxresults = 3}

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

volg InnerSelf op

facebook-icontwitter-iconrss-icoon

Ontvang de nieuwste via e-mail

{Emailcloak = off}