Befriending Yourself: You Are Not Your Enemy

Befriending Yourself: You Are Not Your Enemy
Afbeeldingcredits (CC 2.0): Ritesh Man Tamrakar. Ken uzelf. Wanneer je jezelf reflecteert, zie je misschien je eigen ik, ware zelf - Super Panda .....

Wees jezelf - de rest is al bezet.
- OSCAR WILDE

De verschuiving van leven met gehechtheid naar de oordelende geest naar leven met vriendelijkheid is misschien wel het belangrijkste deel van ons werk met de criticus. Het vereist dat we iedereen omarmen wie we zijn - de goede, de slechte en de lelijke. Dit kan een radicale verandering in onze innerlijke wereld vereisen, om onszelf toe te staan ​​in ons hart de delen van onszelf te verwelkomen die we hebben ontkend, onderdrukt of afgewezen.

Carl Jung schreef: "Men wordt niet verlicht door fantasiefiguren voor te stellen, maar door de duisternis bewust te maken. De laatste procedure is echter onaangenaam en daarom niet populair. "We kunnen proberen een poosje naar het licht te rennen, zoals gebeurt bij een spirituele zoektocht, in de hoop alle moeilijke, pijnlijke dingen van het leven te omzeilen. Maar dat werkt uiteindelijk niet. Echte spirituele groei moet iedereen omvatten die we zijn.

Gelukkig heeft het leven een manier om ons aan te moedigen om met onze verstoten delen en verborgen zelven om te gaan. In heel het leven is er een verlangen naar integratie. Op een gegeven moment is het geen keuze. Het leven zal ons uiteindelijk bij de staart grijpen of ons in het gezicht slaan om ons wakker te maken. Het doet dat door manieren te vinden om ons te helpen de pijn te zien van het afsplitsen van vitale delen van onszelf die we hebben ontzegd. Dat is zeker wat mij overkwam.

Verlichting is niet boven de dagelijkse modder

In mijn eigen spirituele reis, zoals veel jonge, idealistische zoekers, had ik een scheve visie op wat verlichting was. Het was een plaats die ver boven het vuil van het dagelijks leven was. Het ging verder dan de rommeligheid van emotionele pijn en de conflicten van relaties. Ik wilde transcenderen, om erboven te komen, dus de uitdaging om mens te zijn zou niet zoveel pijn doen.

Oosterse meditatieve tradities leken een uitweg te bieden. Ik was op een snel pad in meditatie, alleen op weg naar het licht. Ik wilde wakker worden zodat ik boven de innerlijke strijd kon uitstijgen. Ik zag toen niet dat ik verkeerd werd geleid in mijn zoektocht, gedreven door een onbewuste die voor de pijn vluchtte.

Zo'n naïef streven heeft het onvermogen om ons te wenden naar onze kwetsbare, tedere en gewonde plaatsen. Maar op de reis naar genezing van de pijn van de innerlijke criticus, vindt de essentiële transformatie plaats wanneer we ons met vriendelijkheid naar onszelf beginnen te wenden. Die beurt stelt ons in staat om de pijn van onze verliezen, angsten en kwetsbaarheid te houden, zoals we zouden neigen naar een vriend in nood.

We kunnen niet ontsnappen aan wie we zijn

Het grootste deel van mijn leven was ik me helemaal niet bewust van de lagen van trauma en wonden die ik droeg. Er waren delen van mezelf die ongelooflijk zacht en verdrietig aanvoelden. Delen van mijn hart waren bevroren van angst, isolatie en gevoelloosheid. Maar hoe meer ik me opende voor het spirituele pad, des te breder groeide de kloof tussen de helderheid en het licht dat ik zocht en de kwetsende plekken binnenin. De criticus was mijn herinnering, een aanwijzing dat alles niet goed was, een uiting van hoe ik me tegen mezelf had gekeerd. Mijn zoektocht naar het licht was een verdediging tegen het verdriet en de pijn vanbinnen.

Wat de reis vereiste, moest ik stoppen met proberen te ontsnappen. Ik moest integratie en heelheid hier vinden, in mijn eigen lichaam, in mijn eigen huid. De vrede waarnaar ik zocht was niet te vinden in een hemels rijk, of in een meeslepende mystieke ervaring, maar in een liefdevolle acceptatie van heel mijn wezen. En dat is de reis van afkomst, van reizen naar het hart. We moeten bereid zijn om te zijn met alles wat we daar ontdekken en het vasthouden met liefde, acceptatie en tederheid.

De criticus weet, ondanks al zijn pogingen, niet hoe hij zich moet verhouden tot die rauwe, gewonde plaatsen binnen, behalve door angst en oordeel. Over het algemeen waren die pijnlijke innerlijke delen van ons niet zo welkom door onze familie, vrienden of de samenleving. Er werd ons vaak gezegd dat we zwak waren omdat we zulke gevoelens hadden. We werden ertoe gebracht te geloven dat we zelfgenoegzaam of medelijdend waren als we over hen praatten of aandacht schonken. We hebben geleerd om die emoties te verbergen en een dapper gezicht te krijgen, en we compenseerden dat op manieren die anderen niet zouden ontdekken.

Wanneer we dit doen, probeert de criticus ervoor te zorgen dat we geen enkele kwetsbaarheid onthullen die ons zou kunnen openen om gekwetst of uitgebuit te worden, dus sluit het de gevoelens af met harde, beschamende woorden. Deze gewoonte wordt een tweede natuur, en naarmate we ouder worden, raken we steeds verder weg van de tedere, rauwe plekken binnenin. En hoewel ze verborgen blijven, blijven ze een krachtige invloed uitoefenen op ons gedrag.

Healing The Inside Split

Ik heb gewerkt met succesvolle, bekende publieke figuren die met deze split leefden. Uiterlijk waren ze charmant, gezellig en succesvol in hun vakgebied. Binnen hielden ze kwetsbaarheden, angsten en twijfels over zichzelf. Ze schaamden zich vaak voor bepaalde gevoelens die al van kinds af aan bleven hangen. Ze toonden vaak een intolerantie om gevoelig te zijn en zorgzaam te zijn voor de plaatsen binnen die pijn deden. Ze zouden zichzelf of deze aspecten van hun karakter hard beoordelen. Ze zeiden vaak dat ze gewoon wilden afvallen van dit innerlijke spul dat ongemakkelijk was en verder ging. Soms was hun succes een reactie op pijn uit hun vroege leven.

Waarom waren ze met mij komen werken als ze zo succesvol waren? Het blijkt dat hoe meer ze ontkenden en deze delen van zichzelf wegstuurden, hoe meer ze zich van binnen gespleten voelden. De buitenste triomfen begonnen holder te voelen toen ze zich realiseerden dat het moeilijk voor hen was om bij hen te zijn in de rustige omgeving van hun huis.

Wat betekenden al die prestaties wanneer ze voelden dat ze geen vrede konden hebben in hun eigen bedrijf? Ze waren niet in staat pijnlijke gevoelens te verdragen en konden ze alleen maar bekijken en beoordelen met gemeenheid, wat een innerlijk slagveld creëerde. Het liet een enorme leegte achter die ze wanhopig probeerden weg te rennen.

Leven in harmonie met iedereen die we zijn

Het leven moedigt ons aan te leven met integriteit, heelheid en eerlijkheid. Leven zonder overeenstemming met die dingen is inherent pijnlijk. Het is de manier van de werkelijkheid om ons in harmonie te laten leven met zijn universele wetten, want als we dat niet doen, lijden we.

En dus, als we vrij willen zijn van pijn, moeten we beginnen aan de belangrijke reis van integratie, waar we vriendschap beginnen sluiten met onszelf. Waar we met vriendelijkheid naar onze angsten, pijn en onzekerheden keren in plaats van vervolging en straf van de rechter. We kunnen leren om afstand te nemen van onze criticus zodat we met gevoeligheid kunnen luisteren naar deze moeilijke delen van onszelf en ze met tederheid kunnen vasthouden.

Een gezonde mijlpaal op deze reis van integratie is wanneer we net zo veel contact maken met onze eigen pijn als met onze dierbaren. Het resultaat is dat we er zelf voor kunnen zijn met compassie als we worstelen, om onze eigen beste vriend te zijn als we in de emotionele loopgraven zijn. Dit hoeft niet zo eenvoudig te zijn. Het vergt geduld en moed om je te blijven wenden tot die moeilijke plekken binnenin en niet te glippen in oordeel, afwijzing of schaamte. Het vereist ook dat de criticus op afstand wordt gehouden met een krachtige, medelevende kracht die hem geen ruimte biedt om het proces te verstoren. Geen ruimte om ons beschaamd of zwak te laten voelen. We doen dit met het begrip dat om zulke tedere, rauwe gevoelens te laten ontstaan, we innerlijke afstand van de oordelende geest nodig hebben.

Healing Your Inner Wounds Meditatie

De dichter Rumi, in zijn bekende gedicht dat verwijst naar het menselijk hart als een pension, schrijft:

Dit mens zijn is een gastenverblijf.
Elke ochtend een nieuwe aankomst.
Een vreugde, een depressie, een gemeenheid
er komt een kortstondig bewustzijn
Als een onverwachte bezoeker

Welkom en entertain ze allemaal
Zelfs als ze een menigte van verdriet zijn,
die je huis met geweld vegen van zijn meubels
behandel elke gast nog steeds eervol ...
De duistere gedachte, de schaamte, de boosaardigheid ...
ontmoet ze lachend bij de deur
en nodig ze uit.

Hoe zou het zijn om al je pijnlijke emoties te verwelkomen, zoals Rumi suggereert? Wat zou er nodig zijn om van die verschuiving af te wijken naar het omhullen van wat er in je lichaam en hart ligt? De volgende meditatie helpt je om dat te verkennen.

  1. Zoek een plek waar je minimaal tien minuten ongestoord kunt zijn. Zittend in een stoel waar je rechtop en toch ontspannen kunt staan, neem een ​​comfortabele houding aan.

  2. Sluit voorzichtig je ogen en richt je aandacht op de gewaarwordingen van je lichaam en ademhaling.

  3. Als je je eenmaal verzadigd en aanwezig voelt, neem dan de tijd om te informeren naar een pijnlijke of moeilijke emotie die je misschien uit het verleden hebt. Roep elke kindertijd, puberale of recente pijnlijke last in je op. Blijf afgestemd op je hart en lichaam. Voel elke emotie die aanwezig kan zijn.

  4. Merk op of je de neiging hebt om van jezelf af te keren als je de pijn, kwetsbaarheid of verdriet voelt die je draagt. In plaats van de pijn te voelen, raak je verdwaald in gedachten of afleidingen?

  5. Terwijl je contact maakt met een pijnlijke herinnering of emotie, neem je even de tijd om 'Welkom' te zeggen en laat je de gevoelens echt los. Ervaar ze met een vriendelijke aandacht.

  6. Let op eventuele veroordelende gedachten of reacties die je hebt op die gevoelens. Je kunt je criticus op een stevige maar vriendelijke manier vertellen dat je niet naar zijn opmerkingen gaat luisteren, dat je innerlijke ruimte gaat creëren om te voelen wat er onder de oppervlakte ligt.

  7. Als het gevoel intens is, haal dan lang, langzaam, diep adem en kijk of je gewoon bij jezelf kunt zijn op deze kwetsbare plek. Als de gevoelens die naar boven komen te sterk zijn, verplaats je je aandacht naar iets neutraals zoals je ademhaling of geluiden, totdat je weer geaard bent.

  8. Let op elke opwinding, rusteloosheid of verlangen om te ontsnappen of om in het denken verdwaald te raken. Als dat gebeurt, breng je vriendelijke, zachte aandacht terug naar welk gevoel dan ook, keer op keer. Hoe meer je je in de tedere gevoelens vestigt, hoe meer je een zekere afwikkeling toestaat door je liefdevolle aanwezigheid.

  9. Blijf een vriendelijke, zorgzame aandacht schenken aan deze moeilijke emoties. Je kunt dit zelfs verwoorden in woorden die je zorg of liefde tot uitdrukking brengen, zoals 'Mag ik mijn pijn met vriendelijkheid verdragen', 'Ik mag van mezelf houden zoals ik ben' of 'Mag ik vrij zijn van pijn'.

  10. Wanneer je klaar bent om deze meditatie te beëindigen, open je langzaam je ogen en beweeg je zachtjes en strek je uit.

Let op hoe je je voelt na deze oefening. Soms is het niet gemakkelijk om bij ons lijden te zitten. Maar zelfs de intentie om dit te doen kan een verzachting of opening toestaan ​​naar de pijn die erin ligt, en misschien enig begrip ervan.

Terwijl je je dag doorbrengt, probeer elke keer dat je je kwetsbaar voelt of pijn hebt dezelfde aandacht op je emoties te vestigen. Onthoud dat je dit altijd kunt oefenen wanneer je je sterk voelt of wanneer er moeilijke emoties beginnen op te duiken. Onthoud ook dat genezing tijd, geduld en veel liefdevolle aanwezigheid vergt.

© 2016 door Mark Coleman. Alle rechten voorbehouden.
Overgenomen met toestemming van de uitgever,
Nieuwe Wereldbibliotheek. http://www.newworldlibrary.com

Artikel Bron

Maak vrede met je geest: hoe opmerkzaamheid en mededogen je kunnen bevrijden van je innerlijke criticus
door Mark Coleman

Maak vrede met je geest door Mark ColemanDe innerlijke criticus is de stem in ons hoofd die ons eraan herinnert dat we nooit 'goed genoeg' zijn. Het zit achter de verraderlijke gedachten die ons tweede kunnen maken - raad ons elke actie en twijfelen aan onze eigen waarde. De innerlijke criticus kan overweldigend overkomen, maar het kan effectief worden beheerd. Mediterende leraar en therapeut Mark Coleman helpt lezers om zichzelf te begrijpen en zich te bevrijden van de innerlijke criticus met behulp van de middelen van opmerkzaamheid en mededogen. Elk hoofdstuk biedt constructieve inzichten in wat de criticus creëert, aandrijft en ontwapent; echte mensenreizen om lezers te inspireren en te begeleiden; en eenvoudige methoden die iedereen kan gebruiken om een ​​gratis, gelukkig en bloeiend leven te leiden.

Info / Bestel dit boek. Ook verkrijgbaar als een Kindle-editie en een audioboek.

Over de auteur

Mark ColemanMark Coleman is een senior meditatieleraar bij het Spirit Rock-meditatiecentrum in Noord-Californië, een executive coach en de oprichter van het Mindfulness Institute, dat mindfulnesstraining brengt voor organisaties over de hele wereld. Hij is momenteel bezig met het ontwikkelen van een wildernisondersteuningsprogramma en een jaarlange training in wildernismeditatie. Hij is te bereiken op www.awakeinthewild.com.

Verwante Boeken

Meer boeken van deze auteur

{amazonWS: searchindex = Books; keywords = Mark Coleman; maxresults = 3}

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

volg InnerSelf op

facebook-icontwitter-iconrss-icoon

Ontvang de nieuwste via e-mail

{Emailcloak = off}