Waarom het christelijke idee van de hel niet langer mensen overtuigt om voor de armen te zorgen

Waarom het christelijke idee van de hel niet langer mensen overtuigt om voor de armen te zorgen

Het is die tijd van het jaar waarin de hel wordt gebruikt als een gemeenschappelijk thema voor entertainment en met het hel-thema spookhuizen en griezelfilms kom overal langs het land.

Hoewel velen van ons de hel nu associëren met het christendom, bestond het idee van een hiernamaals veel eerder. Grieken en Romeinen gebruikten bijvoorbeeld het concept van Hades, een onderwereld waar de doden leefden, beide als een manier om de dood te begrijpen en als een moreel middel.

In de huidige tijd is het gebruik van deze retoriek echter radicaal veranderd.

Retoriek in het oude Griekenland en Rome

De vroegste Griekse en Romeinse afbeeldingen van Hades in de heldendichten waren niet gericht op straf, maar beschreven een donkere schimmige plek van dode mensen.

In Boek 11 van het Griekse epos de “Odyssey, "Odysseus reist naar het rijk van de doden en ontmoet talloze bekende gezichten, waaronder zijn eigen moeder.

Tegen het einde van Odysseus 'tour, ontmoet hij een paar zielen die gestraft worden voor hun wandaden, waaronder Tantalus, die voor eeuwig werd veroordeeld tot eten en drinken dat net buiten bereik was. Het is deze straf waarvan het woord "tantalize" is ontstaan.

Honderden jaren later beschrijft de Romeinse dichter Vergilius in zijn epische gedicht "Aeneis" een soortgelijke reis van een Trojaans paard, Aeneas, naar een onderwereld, waar veel mensen beloningen en straffen ontvangen.

Dit oude curriculum werd gebruikt voor onderwijs alles van politiek tot economie tot deugd, tot studenten in het Romeinse rijk, voor honderden jaren.

In latere literatuur overtuigden deze vroege tradities rond straf de lezers om zich ethisch te gedragen in het leven, zodat ze straf na de dood konden vermijden. Bijvoorbeeld Plato beschrijft de reis van een man genaamd Er, die toeziet terwijl zielen opklimmen naar een plaats van beloning en afdaalt naar een plaats van straf. Lucian, een oude satiricus uit de tweede eeuw na Christus, gaat nog een stap verder door Hades af te schilderen als een plaats waar de rijk werd ezels en moest de lasten van de armen op hun rug dragen gedurende 250-jaren.

Voor Lucian was deze komische afbeelding van de rijken in de hel een manier om buitensporige en economische ongelijkheid in zijn eigen wereld te bekritiseren.

Vroege christenen

Tegen de tijd dat de nieuwtestamentische evangeliën werden geschreven in de eerste eeuw na Christus, verwijderden joden en vroege christenen zich van het idee dat alle doden naar dezelfde plaats gaan.

In het Evangelie volgens Matteüs wordt het verhaal van Jezus verteld veelvuldige vermeldingen van "de buitenste duisternis waar geween is en tandengeknars." Zoals ik in mijn boekVeel van de beelden van oordeel en straf die Matthew gebruikt, vertegenwoordigen de vroege ontwikkeling van een christelijk begrip van de hel.

Het evangelie van Lucas bespreekt niet zo vaak het laatste oordeel, maar het bevat wel een gedenkwaardige voorstelling van de hel. De Het evangelie beschrijft Lazarus, een arme man die zijn leven hongerig en bedekt met zweren had geleefd, bij de poort van een rijke man, die zijn smeekbeden negeert. Na de dood wordt de arme man echter naar de hemel gebracht. Ondertussen is het de beurt aan de rijke man om in doodsangst te lijden terwijl hij lijdt in de vlammen van de hel en roept hij Lazarus op om hem wat water te geven.

Voor de gemarginaliseerde ander

Matthew en Luke bieden het publiek niet alleen een schrikfestijn. Net als Plato en later Lucian, erkenden deze nieuwtestamentische auteurs dat beelden van verdoemenis de aandacht van hun publiek zouden trekken en hen zouden overhalen om zich te gedragen volgens de ethische normen van elk evangelie.

Latere christelijke reflecties over de hel pikten op en breidden deze nadruk uit. Voorbeelden zijn te zien in de latere apocalypses van Peter en Paul - verhalen die vreemde beelden gebruiken om toekomstige tijden en buitenaardse ruimten weer te geven. Deze apocalypses omvatten straffen voor diegenen die geen maaltijden voor anderen klaarmaakten, zorgden voor de armen of zorgen voor de weduwen in hun midden.

Hoewel deze verhalen over de hel uiteindelijk niet in de Bijbel waren opgenomen, waren ze buitengewoon populair in de oude kerk, en werden regelmatig gebruikt in aanbidding.

Een belangrijk idee in Matthew was dat liefde voor de naaste centraal stond bij het volgen van Jezus. Latere afbeeldingen van de hel gebouwd deze nadruk, mensen inspireren om te zorgen voor de "minste van deze" in hun gemeenschap.

Verdoemenis toen en nu

In de hedendaagse wereld wordt het begrip 'hel' gebruikt om mensen bang te maken om christen te worden, met de nadruk op persoonlijke zonden in plaats van een gebrek aan zorg voor de armen of hongerigen.

In de Verenigde Staten, als religiewetenschapper Katherine Gin Lum heeft betoogd, de dreiging van de hel was een krachtig hulpmiddel in het tijdperk van nationale opbouw. In de vroege Republiek, zoals ze uitlegt, "Angst voor de soeverein kan worden vervangen door angst voor God."

Terwijl de ideologie van het republikanisme zich ontwikkelde, met de nadruk op individuele rechten en politieke keuze, veranderde ook de manier waarop de retoriek van de hel werkte. In plaats van mensen te motiveren gedrag te kiezen dat sociale cohesie bevordert, de hel werd gebruikt door evangelische predikers om ervoor te zorgen dat individuen zich bekeren voor hun zonden.

Hoewel mensen Matthew en Luke nog steeds lezen, is het deze individualistische nadruk, zo beweer ik, die ons moderne begrip van de hel blijft informeren. Het is duidelijk in de hel-thema Halloween attracties met hun focus op gore en persoonlijke tekortkomingen.

Het is onwaarschijnlijk dat deze afbeeldingen de gevolgen uitbeelden voor mensen die hebben nagelaten de hongerigen te voeden, water te geven aan de dorstigen, de vreemdeling verwelkomen, de naakten verzorgen, zorgen voor de zieken of de gevangenen bezoeken.

De angsten rond de hel, in de huidige tijden, spelen alleen maar op de oude retoriek van de eeuwige straf.The Conversation

Over de auteur

Meghan Henning, universitair docent van Christian Origins, Universiteit van Dayton

Dit artikel is opnieuw gepubliceerd vanaf The Conversation onder een Creative Commons-licentie. Lees de originele artikel.

Verwante Boeken

{AmazonWS: searchindex = Books; keywords = 3161529634; maxresults = 1}

{amazonWS: searchindex = Boeken; trefwoorden = hel en verdoemenis; maxresults = 2}

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

volg InnerSelf op

facebook-icontwitter-iconrss-icoon

Ontvang de nieuwste via e-mail

{Emailcloak = off}