Transformed By Nature: Wij en de aarde zijn één

Transformed By Nature: Wij en de aarde zijn één
Foto credit: Pawel Czerwinski

Op haar dertigste verjaardag, twee jaar na haar huwelijk, werd de vrouw verliefd. Zo krachtig was de ervaring dat ze voelde alsof ze door een sluier was gelopen in stralende Schoonheid. Ze keek naar de zonsondergang op een oceaanstrand toen het gebeurde.

Het was een strand dat ze van vroeger kende. Ze had daar eerder gezeten. Opeens was alles anders. Ze was omringd door zoiets moois dat ze het niet eens kon beschrijven aan haar man, die naast haar zat. Toch voelde ze het duidelijker dan wat dan ook - in het gouden glinsterende licht, in de nevels, in het lied van de oceaan. Op dat moment wist ze dat ze nooit meer hetzelfde zou zijn.

Ik was vijftig toen ik voor het eerst hoorde
van oude godinnenculturen,
culturen die de aarde kenden
als heilige Moeder.

Als ik nu terugkijk, een jaar later, staat ze versteld van hoeveel haar leven is veranderd, hoeveel ze is veranderd. Haar man koestert en ondersteunt haar verandering. Hij ziet haar groeien in haar eigen schoonheid - voelt haar levendigheid. Maar soms lijkt het hem dat er "iemand anders" aanwezig is in hun relatie. En daar is. De vrouw is namelijk in een plotselinge nieuwe relatie met de aarde gekomen - en met zichzelf.

In dit eerste jaar van haar nieuwe reis heeft haar oor zich geopend voor de 'stemmen' van de aarde. Ze voelt de dieren die haar leren: wolf, misschien omdat ze zo snel op haar pad beweegt; uil, omdat ze diep put uit oude bronnen van wijsheid. Ze hoort ook de liederen van de kreek en de magie van stenen. En ze verlangt ernaar om steeds meer tijd in de natuur door te brengen.

Kort voor deze plotselinge opening was ze gestopt met het werk waarvan ze ooit dacht dat het haar carrière zou zijn. Het was voor haar zinloos geworden. De belangrijkste vraag in haar hoofd was: "wat voor soort werk is er voor mij?" Sinds die tijd kan ze het lezen en de lessen die haar intrigeren niet bijbenen. Ze is begonnen met studies in sjamanistische counseling. Voor de eerste keer is ze enthousiast over haar pad.

Een persoonlijke betrokkenheid

Ik hoor anderen het verhaal van deze vrouw vertellen - alleen is het hun eigen verhaal, want het is ook mysterie. James Redfield, in Celestine profetie, wijst erop dat het zien van deze Schoonheid, de levendigheid in de natuur, een eerste toegangspoort tot spirituele groei is. Michael Tobias, in De ziel van de natuur, herinnert ons eraan dat de natuur "leven" betekent. Inheemse volkeren vragen zich af hoe we het zo diep hadden kunnen vergeten.


Haal het laatste uit InnerSelf


Er is echter een her-inningsgebeurtenis die zeer krachtig en steeds vaker voorkomt. Soms denk ik dat de aarde haar 'sirenenlied' sterker zingt omdat ze stervende is. Andere keren denk ik dat we haar horen omdat we zo genezing nodig hebben. Hoe dan ook, iets dat diep in ons is uitgehongerd begint op dit moment te genezen; we zijn weer verbonden met de bron van zorg.

Mijn eigen verhaal begon, net als dat van de jonge vrouw, in een tijd dat ik getrouwd was met een man van wie ik diep hield. Misschien gaf deze stichting mij toestemming om meer naar binnen te gaan. Of misschien benadrukte het het verlangen dat er nog steeds was, het deel van mij dat naar iets meer reikte.

De reis verdiept

Ik was vijftig toen ik voor het eerst hoorde van oude godinnenculturen, culturen die de aarde kenden als heilige Moeder. Ik had een Master's Degree van een gerespecteerd college. Mij ​​was verteld dat dergelijke culturen niet bestonden. Nu was het bewijs overal: ik las Merlin Stone, Marija Gimbutus, Mary Bolen, Barbara Walker, Starhawk en vele anderen. De kennis bewoog zich als een grote kracht door me heen. Mijn vrouwelijke wortel begon te openen.

Ik sloot me aan bij vrouwenkringen en leerde van mijn eigen afkomst: hoe ik mijn energie op de aarde kan aarden en mijn lichaam als een levensboom voel. Ik leerde hoe ik aarde-rituelen kon creëren. Vaak had ik het gevoel dat ik me gewoon iets herinnerde - iets herinnerend dat ik al lang geleden wist. Toen ik me open stelde voor mijn vrouwelijke afkomst, werden vrouwelijke vrienden belangrijker in mijn leven. Voor het eerst deelde ik vertrouwen en intimiteit met vrouwen.

Verliefd worden op de godin en op schoonheid

Onlangs las ik dat wanneer heteroseksuele vrouwen "verliefd worden op de godin", dit vaak door de deuropening van andere vrouwen gaat. Voor vrouwen in het patriarchaat - wier relaties met andere vrouwen vaak gebaseerd zijn op vergelijking en concurrentie - is deze nieuwe opening, de ervaring van intieme relaties met andere vrouwen, als een plotselinge en onverwachte rijkdom.

Verliefd worden op schoonheid is een extatische ervaring van een enorme proportie. Op hetzelfde moment, wanneer deze ervaring niet binnen je culturele en persoonlijke mythologie valt, kan het alles waarvan je dacht dat het echt was, vernietigen en je in een periode van zeer snelle verandering werpen.

Joseph Campbell vertelt het verhaal van de jager in de Keltische mythologie die in vervoering raakt door de schoonheid van een wit hert en die dieper en dieper het bos in volgt, totdat hij zich realiseert dat hij zich op een totaal nieuwe plek bevindt, en het hert is verdwenen. Het verhaal geeft een beeld aan Campbell's populaire waarheid: volg je gelukzaligheid. Het illustreert ook de abruptheid van transformatie.

Jezelf vinden op "een totaal nieuwe plek" dwingt je om een ​​nieuwe taal te leren, soms om nieuwe vaardigheden te leren. Het is een tijd waarin u uw relatie met bijna alles verandert - uzelf, uw familie, uw partners en vrienden - zelfs uw werk. Ik denk niet dat Campbell zijn publiek precies vertelt hoeveel levensverandering "het volgen van uw gelukzaligheid" creëert - en dat de integratie van de ervaring jaren kan duren.

Aardritueel

Ik was een van de gelukkigen die opgroeide in Oregon toen de wildernis nog bestond. Ik heb lange kinderjaren doorgebracht met spelen in bossen, in kreken en langs oceaanstranden. Ik was al vroeg in mijn leven geraakt door de magie van de natuur, maar in de jaren 1940 en 1950 toen ik opgroeide, werd het aardritueel zwaar onderdrukt in mijn cultuur - het was gewoon niet voor mij beschikbaar.

Toen ik op mijn vijftigste begon met het beoefenen van rituelen, kreeg die jeugdliefde voor de aarde die nog in mij was een stem, een 'taal'. Het gevoel van scheiding dat ik als volwassene had gekregen, begon te verdwijnen.

Mijn favoriete plek om een ​​ritueel te doen was een prachtig strand aan de kust van Noord-Oregon. Om daar te komen reed ik twee uur door voornamelijk kaalgekapte bergen. Ik was voortdurend in de aanwezigheid van grote schoonheid en grote vernietiging.

Ik was in mezelf begonnen te horen, zoals dichter Thich Nhat Hanh zegt, "het geluid van de aarde die huilt". In mijn ritueel, met mijn gebeden, met mijn hart, begon ik te vragen: "Wat kan ik doen om te helpen genezen wat we op aarde doen? Wat kunnen deze handen doen?"

Antwoorden komen op vele manieren

Antwoorden komen op veel manieren. Soms komen ze voor mij eerst in een droom en dan stroomt deja vu door me heen als ik later de realiteit binnenloop. En zo was het deze keer. De droom kwam over een periode van enkele weken twee keer bij me op.

In de droom reed ik over een snelweg, toen ik plotseling een landweg linksaf sloeg. Ik reed tot de weg eindigde. Ik stapte uit mijn auto en liep een prachtig regenwoud in. In de droom liep ik langs een pad. Ik liep langs mijn eigen huis. Het werd verlicht met zachte lichten, warmte en magie. Als buitenstaander liep ik verder. Ik passeerde de schuur. 'Daar moeten dieren leven', dacht ik. Toen begon ik af te dalen, door een gang naar een ondergrondse kamer diep in de aarde. Ik was daar om een ​​lezing te horen. Een vrouw sprak over "de cirkel kwadrateren", over iets nieuws in vorm brengen. Ik wist dat ik moest luisteren.

Deze droom kwam in de winter van mijn 54th-jaar. Die maand maart, in afwachting van de opening van mijn motelkamer aan de kust, besloot ik gewoon een tijdje rond te rijden. Het was te stormachtig om op het strand te zijn. Ik reed de snelweg af, sloeg linksaf een landweg in, stopte mijn auto aan het einde van de weg en liep het regenwoud in dat ik nu 'Wanderland' noem.

Mensen vragen me soms hoe ze "hun stuk land" kunnen vinden, omdat ze denken dat mijn relatie met dit bos iets is waar ik bewust naar op zoek was. Het was niet. Het was een "toevallige" ontmoeting. Toch had ik vanaf het moment dat ik haar ontmoette geen twijfel dat dit het was. Ik twijfelde er ook niet aan dat ik een antwoord had op mijn vraag - "Wat kunnen deze handen doen?"

Wanderland maakt deel uit van een klein eiland van nog steeds levend regenwoud, omgeven door snel uitbreidende open plekken in een staat waar duidelijk "het achterlaten van twee bomen en twee blokken per hectare voor de dieren in het wild" wordt geaccepteerd als de normale relatie met de aarde (Forest Practices Act, State of Oregon). Ik wist echter niet hoeveel werk van de handen er zou zijn, en wist ook niet dat ik zes jaar later terugkijk hoe volledig deze relatie mijn leven zou veranderen.

Een toevallige ontmoeting

Niet lang nadat ik het bos inliep, verkocht ik mijn comfortabele huis in de buitenwijken en verhuisde ik van een huis van 2,000 vierkante meter naar een kleine schuur in het bos die vrienden en ik de eerste winter met de hand hadden gebouwd, nadat de tent was verrot.

Ik was dag in dag uit teruggeworpen, een primaire relatie met de aarde - 'homesteading', net zoals mijn voorouders die drie generaties eerder naar Oregon kwamen. Alleen deze keer leek het meer op 'dromenstromen'. Het werk om het "zaad" van een levend regenwoud te behouden was begonnen. We noemden ons project Wanderland Rainforest Gardens.

'De sjamaan', zegt Gary Snyder De oude manieren, "spreekt voor wilde dieren, de geesten van planten, de geesten van bergen, van stroomgebieden. Ze zingt voor hen. Ze zingen door haar heen."

In deze tijd waarin de aarde in gevaar is, openen veel stemmen, de stemmen van gewone mensen, op sjamanistische wijze. Geroepen door hun liefde voor de aarde, spreken ze voor de dieren, voor de rivieren, voor de bossen, voor de stroomgebieden. Geroepen door de behoefte van de aarde, stappen ze uit oude gedachtevormen van scheiding om nieuwe relaties te creëren, relaties die voortkomen uit de ervaring dat zij en de aarde één zijn.

Overgenomen met toestemming. © 1995, uitgegeven door The Attic Press,
1907 SE 39, Portland, OR 97214.

Artikel Bron

The Spinning Wheel - The Art of Mythmaking
door Gwendolyn Endicott.

The Spinning Wheel - The Art of Mythmaking door Gwendolyn Endicott.Met behulp van haar eigen persoonlijke ervaringen laat Gwendolyn de lezer zien hoe hij zich bewust kan worden van onze persoonlijke symbolen, dromen en ziel. We leren de taal van de mythologie voor zelfexpressie om opnieuw contact te maken met onze ziel, waardoor we groeien en heel worden. Door middel van zeven hoofdstukken (Gwendolyn noemt ze bewegingen) leren we hoe we onze persona kunnen vinden, zien we onszelf als een overzicht (een 'arendsoog') en vinden we onze zaadessentie. Verder leert het Spinnewiel ons om ons opnieuw te verbinden met onze gaven in onze geheugenbanken, onze mogelijkheden te zien en in harmonie te komen met ons universum. Het spinnewiel is gevuld met inzicht, advies, wijsheid en aanmoediging die met liefde is geschreven in zowel proza ​​als poëzie. De oefeningen die auteur Endicott aanbiedt, zijn schrijven, tekenen, kleuren, abstracte vormen en dialogen - maar vooral denken. En dat is de ware schoonheid van dit geweldige boek. . . het laat de lezer zien hoe hij moet denken, onthouden en begrijpen wie we zijn en wat we kunnen zijn.

Info / Bestel dit boek

Over de auteur

Gwendolyn Endicott Gwendolyn Endicott, MA, is veertig jaar lang leraar geweest in universiteitslessen en workshops, met specialisaties in mythologie, Indiaanse literatuur, vrouwenstudies en schrijven. Ze heeft de afgelopen twintig jaar workshops gegeven over op aarde gebaseerde spiritualiteit Wanderland Rainforest Gardens als een thuis voor haar onderwijs. In 2010 werd Gwendolyn tot priesteres van Isis gewijd door Crossroads Lyseum, Tuscon, Arizona. Gwendolyn is verhalenverteller en auteur van drie boeken. Ga voor meer informatie naar http://wanderlandrainforest.org

Video / presentatie met Gwendolyn Endicott: I Fell In Love with a Rainforest ... (acceptatietoespraak voor Ferdun Award)

Voor deel 2, 3 en 4 van deze toespraak, klik hier.

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

volg InnerSelf op

facebook-icontwitter-iconrss-icoon

Ontvang de nieuwste via e-mail

{Emailcloak = off}

VAN DE REDACTIE

InnerSelf-nieuwsbrief: september 20, 2020
by InnerSelf Staff
Het thema van de nieuwsbrief deze week kan worden samengevat als "u kunt het" of meer specifiek "wij kunnen het!". Dit is een andere manier om te zeggen "u / wij hebben de macht om iets te veranderen". Het beeld van ...
Wat voor mij werkt: "I Can Do It!"
by Marie T. Russell, InnerSelf
De reden dat ik deel "wat voor mij werkt" is dat het ook voor jou kan werken. Als het niet precies de manier is waarop ik het doe, aangezien we allemaal uniek zijn, kan een afwijking van de houding of methode heel goed iets zijn ...
InnerSelf-nieuwsbrief: september 6, 2020
by InnerSelf Staff
We zien het leven door de lenzen van onze waarneming. Stephen R. Covey schreef: "We zien de wereld, niet zoals ze is, maar zoals we zijn - of zoals we geconditioneerd zijn om haar te zien." Dus deze week bekijken we enkele ...
InnerSelf-nieuwsbrief: augustus 30, 2020
by InnerSelf Staff
De wegen die we tegenwoordig reizen zijn zo oud als de tijd, maar zijn nieuw voor ons. De ervaringen die we hebben zijn zo oud als de tijd, maar ze zijn ook nieuw voor ons. Hetzelfde geldt voor de ...
Als de waarheid zo vreselijk is dat het pijn doet, onderneem dan actie
by Marie T. Russell, InnerSelf.com
Te midden van alle verschrikkingen die tegenwoordig plaatsvinden, word ik geïnspireerd door de stralen van hoop die erdoorheen schijnen. Gewone mensen komen op voor wat goed is (en tegen wat fout is). Honkbalspelers, ...