Het Schotse verhaal van een grootmoeder voor de herfst-equinox

een grootmoeder die haar twee kleinkinderen voorleest
Afbeelding door Aline Dassel 

Dit verhaal heeft een beetje Amerika en een beetje Orkney erin. Orkney ligt in het uiterste noorden van Schotland; het is een verzameling van zeventig eilanden die ooit toebehoorden aan de koning van Noorwegen, maar nu deel uitmaken van Schotland. Iedereen die op Orkney woont, woont dicht bij de zee.

Omdat de zee zo belangrijk voor hen is voor hun levensonderhoud, besteden de mensen van Orkney veel aandacht aan wat de oceaan doet en de wezens die erin leven. Ze vertellen verhalen over zeemeerminnen en over de grote zeeslagen tussen de heerser van de zomer, Mither o' the Sea (Moeder van de Zee), en de heerser van de wintergolven, Teran.

Een verhaal over herfst-equinox

Lorna woonde in New England op een boerderij in de buurt van de zee, en de herfst was haar favoriete seizoen. Dit jaar zat ze in de vierde klas en net oud genoeg om alleen van en naar school te lopen. 

Elke dag kwam ze op weg naar school langs een rij oude esdoorns die in een rij langs de weg waren geplant. Elk voorjaar hingen zij, haar ouders en haar oma Torrie metalen emmers aan de bomen om vers sap op te vangen om tot siroop te koken.

Nu het bijna de herfst-equinox was, begonnen de esdoorns te kleuren. Levendige sinaasappels en rode tinten vermengden zich al met het groen van de bladeren. Paarse, roze en witte asters bloeiden langs de kant van de weg en in de tuin van haar moeder, en onder in de tuin hing de kleine boomgaard met appels en krabappels fleurig met gele en rode vruchten. Mither en oma Torrie waren de hele week bezig geweest met het inblikken van appel boter en gelei en het bewaren van gekruide appelschijfjes om te serveren bij Thanksgiving en kerstdiners.

De geur van druiven hing in de lucht; wilde vossendruiven en Concord-druiven hadden zich in dichte matten van boom tot boom langs de rand van het bos verspreid. De vossendruiven konden pas na de eerste nachtvorst worden gegeten, maar Mither en oma Torrie hadden wekenlang Concord-druiven geplukt om druivengelei, sap en taart te maken. Als je goed keek, zaten er nog wat bramen in de heggen, maar die waren er ver en weinig omdat de vogels de beste al hadden geplukt.

Faethers tarweveld was rijp en hoog en klaar om geoogst te worden, zolang het mooi weer bleef. De gouden stengels zwaaiden en golfden in de wind alsof ze hem groetten toen Lorna langsliep. Droge gele maïsstengels ritselden aan de andere kant van de baan terwijl V-vormige ganzenstammen overvlogen, toeterend om elkaar in het gareel te houden.

Herfst Equinox Avondmaal

Die avond had de familie een heel bijzonder avondmaal. Voordat ze begonnen te eten, sprak Faether over de betekenis van de dag: “Op de dag van de Equinox is het niet helemaal donker en niet helemaal licht. Vandaag was de dag precies zo lang als de nacht, maar morgen zal de nacht nog maar een paar minuten langer zijn dan de dag. En zo zal het doorgaan totdat we afglijden naar de donkerste dagen van de winter! Op dit moment zitten we nog midden in het oogstseizoen, daarom stoppen we even om te bedanken. De oogst zal pas helemaal binnen zijn in Samhuinn [Samhain], als alles veilig is opgeborgen in de schuur en keukenkasten. Dan vieren we het weer!”

"Maar het tarweveld is nu helemaal kaal," zei Lorna. "Ik dacht dat je klaar was met alles binnen te brengen?"

'Ja, dat hebben we gedaan,' zei Mither, 'maar we moeten nog meer oogsten - de schapen en koeien die we de hele winter niet kunnen voeren, zullen worden geoogst. En de ganzen ook."


 Ontvang de nieuwste via e-mail

Wekelijks tijdschrift Dagelijkse inspiratie

Dat was allemaal logisch voor Lorna, ook al maakte het haar een beetje verdrietig. 

Het was een fijne spread - daar zorgde oma Torrie voor en bereidde alle gerechten voor waar haar familie van had genoten toen ze als meisje op Orkney woonde. Er was klapsjaa (aardappelpuree en gele rapen), een vette geroosterde gans en vers gebakken zuurdesembrood waarin Mither een beetje van elk van de op de boerderij verbouwde granen had gedaan - tarwe, gerst en rogge. Er waren nieuwe wortelen, vers gegraven, nieuwe wijn gemaakt van de Concord-druiven die op het land groeiden, en vers geperst druivensap voor Lorna. Als toetje was er een peperkoek broonie (havermoutpeperkoek) met een bolletje slagroom ernaast, en een prachtige bramentaart, gemaakt met de allerlaatste bessen van het jaar.

Voordat ze gingen eten, noemde iedereen drie dingen waar ze dankbaar voor waren en noemde vervolgens een nieuw project dat ze in de winter wilden beginnen. Toen groeven ze zich in.

“Let op de kleur van de ganzenbotten!” verklaarde oma Torrie terwijl alle anderen aan het kauwen waren. "Als ze bruin zijn, betekent dat dat er een zachte winter komt, maar als de botten wit zijn als sneeuw en ijs, betekent dit dat er een strenge winter in het verschiet ligt." De botten waren bruin en iedereen slaakte een zucht van verlichting.

Toen de maaltijd klaar was, gingen ze naar de salon, waar Faether het vuur aanstak en oma Torrie gedroogde jeneverbes op de vlammen sprenkelde en zei: "De rook van deze brandende jeneverbes zal het seizoen goed beginnen!"

Toen leunde iedereen achterover op een comfortabel kussen, een bank of een stoel en bereidde zich voor om te luisteren terwijl oma haar verhalen vertelde.

Oma's verhaaltijd

Oma Torrie kwam uit Orkney. Ze vertelde altijd verhalen uit haar jeugd aan Lorna. “Omdat je moet weten waar je vandaan komt, ook al ben je er nog nooit geweest”, zei ze dan.

"In het land waar ik vandaan kom - en jij ook, hoewel je er nooit bent geweest - wonen we dicht bij de zee."

"Wij ook!" zei Lorna. "We kunnen de oceaan zien door gewoon op de hoge muur achter de schuur te gaan staan!"

'Precies,' zei oma Torrie. 'En daarom ga ik je de overlevering van de zee vertellen die ik leerde toen ik precies jouw leeftijd had, in Orkney. We hebben altijd goed op de oceaan gelet, omdat onze vaders (vaders) leefden meestal als vissers. Iedereen wilde weten wat voor weer het zou zijn en hoe ze zich daarop konden voorbereiden. Het was voor ons een kwestie van leven en dood.

De belangrijkste geesten van de oceaan werden Teran en Mither o' the Sea genoemd. Sea Mither en Teran zijn onzichtbaar voor ons mensen, maar je kunt hun activiteiten heel duidelijk volgen als de seizoenen veranderen.”

"Hoe ziet Teran eruit?" vroeg Lorna.

"Hij is een enorm zeemonster met koude ogen die nooit knipperen," zei Faether. "Je bedoelt als een haai?" vroeg Lorna. Ze had haaien gezien die waren binnengebracht door vissers en sommige die op het strand waren gestrand.

"Helemaal zo!" zei oma Torrie. "Hij heeft ook enorme, kronkelende tentakels en grote vinnen met een korst van zeepokken die hij gebruikt om de zee in gigantische golven te karnen. Als er een plotselinge zomerstorm opsteekt, dan is hij het die rondrent en probeert te ontsnappen aan de krachten van Mither o' the Sea.

Ze vervolgde: “In de lente, ten tijde van de Equinox, vecht Sea Mither met Teran, en ze wint altijd. Ze stuurt hem diep onder de golven en houdt hem gevangen. Maar dat kost al haar kracht, en bij de herfst-equinox is ze behoorlijk uitgeput en verliest ze haar grip. Dan rijst Teran weer op van de oceaanbodem en regeert de hele winter, totdat Mither o' the Sea haar kracht terug kan krijgen tijdens de lente-equinox.

'En dus,' vertelde oma Torrie hen, 'elke Equinox, lente en herfst, vechten ze wekenlang. Je weet altijd wanneer het gebeurt, want er zijn stormen, harde wind, donkere luchten, huilende sneeuwstormen, enorme golven en koud water dat kookt en kolkt."

"Maar Sea Mither hoort altijd het geschreeuw van verdrinkende mensen en van mensen die huilen aan de kust - iedereen die honger heeft, ziek is of het koud heeft - zelfs in de winter wanneer haar krachten het zwakst zijn," zei ze. 'Dus je kunt altijd een beroep op haar doen als je bescherming nodig hebt. Maar haar krachten zijn natuurlijk op hun hoogtepunt in de zomer. Zij is degene die het land herstelt en aanvult nadat het is verwoest door Teran's ijskoude winterregering. Zij is degene die de zeedieren de kracht geeft om hun baby's te krijgen, de oceanen verwarmt en de zachte zeebries stuurt. Ze houdt Teran en de andere duistere zeedieren in toom!”

Oma Torrie reikte naar haar dessertbord, pakte een klein stukje broonie en gooide het in het vuur. 'Om kwade krachten weg te houden,' legde ze uit en voegde eraan toe, 'en nu is het tijd om naar bed te gaan. Zoete dromen en welterusten!”

© 2022 Ellen Evert Hopman.
Bewerkt fragment afgedrukt met toestemming
van de uitgever, Destiny Books,
een afdruk van Innerlijke Tradities Internationaal.

Bron van het artikel:

BOEK: Eens rond de zon

Eens rond de zon: verhalen, ambachten en recepten om het heilige aardejaar te vieren
door Ellen Evert Hopman. Geïllustreerd door Lauren Mills.

boekomslag van Eens rond de zon: verhalen, ambachten en recepten om het heilige aardejaar te vieren door Ellen Evert Hopman. Geïllustreerd door Lauren Mills.In dit prachtig geïllustreerde boek deelt Ellen Evert Hopman rijke verhalen uit traditionele volksverhalen, hands-on ambachten en seizoensrecepten om gezinnen en klaslokalen te helpen bij het leren over en vieren van traditionele heilige dagen en festivals van het heilige aardse jaar. De verhalen zijn ontworpen om hardop voorgelezen te worden en worden aangevuld met uitspraakgidsen en vertalingen voor vreemde woorden. 

Voor elk verhaal bevat de auteur praktische projecten die speciaal zijn voor de vakantie - van het maken van magische toverstokken en bezems tot bloemenkronen en Brighid's Crosses - evenals seizoensgebonden recepten, zodat gezinnen kunnen genieten van de smaken, geuren en geluiden die worden geassocieerd met de feestdagen en vieringen.

Voor meer info en / of om dit boek te bestellen, klik hier. Ook verkrijgbaar als Kindle-editie

Over de auteur

foto van: Ellen Evert HopmanEllen Evert Hopman is een druïdische ingewijde sinds 1984. Ze is een van de oprichters van de Orde van de Witte Eik, een Aartsdruïde van de Stam van de Eik en een lid van de Grijze Raad van Magiërs en Wijzen. Ze is de auteur van verschillende boeken, waaronder: In verwondering door de wereld wandelen.

De illustrator van het boek, Lauren Mills, heeft nationale bekendheid gekregen als auteur/illustrator en als beeldhouwer. Zij is de auteur en illustrator van het bekroonde De Rag Coat.

Meer boeken van Ellen Evert Hopman.
    

Meer artikelen van deze auteur

volg InnerSelf op

facebook icontwitter iconyoutube iconinstagram pictogrampintrest pictogramrss-pictogram

 Ontvang de nieuwste via e-mail

Wekelijks tijdschrift Dagelijkse inspiratie

BESCHIKBARE TALEN

enafarzh-CNzh-TWdanltlfifrdeeliwhihuiditjakomsnofaplptroruesswsvthtrukurvi

MEEST GELEZEN

hekserij en Amerika 11 15
Wat de Griekse mythe ons vertelt over moderne hekserij
by Joël Christensen
Wonen aan de North Shore in Boston in de herfst brengt het prachtige draaien van de bladeren en ...
bedrijven verantwoordelijk maken 11 14
Hoe bedrijven het woord kunnen voeren over sociale en economische uitdagingen
by Simon Pek en Sébastien Mena
Bedrijven staan ​​onder toenemende druk om sociale en ecologische uitdagingen aan te gaan, zoals…
jong vrouw of meisje dat zich tegen een graffitimuur bevindt
Toeval als oefening voor de geest
by Bernard Beitman, MD
Aandacht besteden aan toevalligheden oefent de geest. Lichaamsbeweging is goed voor de geest, net zoals het...
wiegendoodsyndrum 11 17
Hoe u uw baby kunt beschermen tegen wiegendood
by Rachel Maan
Elk jaar sterven ongeveer 3,400 Amerikaanse baby's plotseling en onverwacht tijdens het slapen, volgens de ...
een schorpioen op het gezicht van een vrouw, haar ogen zijn gesloten
Leren van je schaduwdier
by Dawn Baumann Brunke
De kat heeft me nooit aangeraakt, maar een onuitwisbare indruk van haar blijft. Het is mijn eerste herinnering aan…
vrouw houdt haar hoofd vast, mond open van angst
Angst voor resultaten: fouten, mislukkingen, succes, spot en meer
by Evelyn C. Rysdyk
Mensen die de structuur volgen van wat eerder is gedaan, hebben zelden nieuwe ideeën, zoals ze hebben ...
Hoe je verder kunt gaan dan angst?
Hoe je verder kunt gaan dan angst?
by Steven Washington
Er is ongetwijfeld moed voor nodig om onze angsten onder ogen te zien, om onder de oppervlakte te willen kijken en...
terug naar huis gaan faalt niet 11 15
Waarom terug naar huis verhuizen niet betekent dat je gefaald hebt
by Rosie Alexander
Het idee dat de toekomst van jongeren het beste gediend is door weg te gaan uit kleine steden en het platteland...

Nieuwe attitudes - nieuwe mogelijkheden

InnerSelf.comClimateImpactNews.com | InnerPower.net
MightyNatural.com | WholisticPolitics.com | InnerSelf Market
Copyright © 1985 - 2021 InnerSelf Publications. Alle rechten voorbehouden.