Dood en doodgaan

Geconfronteerd met mijn grootste kwetsbaarheid en mijn grootste kwetsbaarheid

Geconfronteerd met mijn grootste kwetsbaarheid en mijn grootste kwetsbaarheid

Wat als Joyce voor mij sterft? Dit is een van mijn grootste kwetsbaarheden.

Natuurlijk zou ik eerst kunnen sterven. Statistisch gezien leven vrouwen langer dan mannen. Maar dit is niet mijn kwetsbaarheid. Mijn stervende brengt eerst andere gevoelens naar voren, zoals het opgeven van mijn ware liefde, er niet zijn om haar te helpen wanneer ze me nodig heeft. Natuurlijk weet ik dat ik er altijd voor haar zal zijn, gewoon zonder lichaam. Ik heb het volste vertrouwen dat ik, in het rijk van de ziel, nog meer aanwezig zal zijn voor haar zonder de afleidingen die hier op aarde zijn.

Hoewel we allebei gezond zijn op de belangrijke manieren, zijn we nog steeds zeventig jaar oud. We zijn nu in onze hogere jaren. De dood van ons lichaam is niet langer iets dat kan worden genegeerd.

Geconfronteerd met mijn behoefte, mijn mensheid, mijn spiritualiteit

Dus hoe gaat het dat Joyce zo'n diepe kwetsbaarheid voor mij doorstaat? Het komt door hoeveel ik haar nodig heb. In onze eerste jaren samen heb ik geprobeerd om haar niet nodig te hebben. Ik vond het prima om van haar te houden. Maar behoefte, dat is een ander verhaal. Joyce nodig hebben, zou mijn tekortkoming als mens bewijzen. Toch heb ik haar nodig.

Uiteindelijk kon ik mezelf niet langer voor de gek houden. Ik moest mijn ontoereikendheid onder ogen zien, mijn afhankelijkheid, mijn zwakheid. En ik kreeg een bonus. Door mijn afhankelijkheid van Joyce te accepteren, word ik een sterkere man (ja, het is een doorlopend werk). Door mijn behoefte weg te duwen verzwakte ik mezelf. Door mijn menselijkheid weg te duwen, duwde ik ook mijn spiritualiteit weg. Het is een package-deal. Je kunt niet de een hebben zonder de ander.

Dus met meer aandacht voor mijn behoefte aan Joyce, en me openstellen voor het volledig menselijke deel van mij, is de gedachte aan haar dood eng. In mijn diepste kwetsbaarheid voel ik me een verloren kind, onbeschermd door de warmte van Joyce's tedere liefde.

Mijn hogere geest weet dat ik kan overleven, zelfs kan gedijen. Ik weet dat ik haar ziel dag en nacht zal aanroepen, met behoud van een spirituele verbinding. Mijn ziel weet dat onze diepe verbondenheid niet verloren kan gaan na de overgang van een persoon.

Maar ik kan het kwetsbare kind in mij niet negeren. Op datzelfde menselijke niveau ben ik bang voor de gedachte aan de dood van Joyce. Ik zie mezelf rondzwerven op de aarde, onbeschermd door haar liefdevolle armen, en beslissingen nemen zonder haar vrouwelijke wijsheid.

De toekomst uitbeelden zonder 'mijn vreugde'

Het verdriet dat ik me voorstel is niet alleen het verdriet van een kind. Het is ook mijn volwassen zelf dat mijn beste vriend in de hele wereld zou missen. Tijdens een recente solo-reis met backpackers, zag ik duidelijker de vreugde die Joyce in mijn leven brengt. Het staat zelfs in haar naam! Als ik alleen ben, ben ik serieuzer. Ik heb vrede, rust en tevredenheid, maar geen vreugde. De vreugde komt samen met Joyce zijn.

Enkele van de gelukkigste momenten van ons leven samen zijn in de natuur geweest. Niet alleen samen zijn, maar Gods natuurlijke schoonheid delen met mijn geliefde. Als ik zie hoe Joyce opgewonden raakt door een prachtige zonsondergang of het gereflecteerde licht op een plas water, is mijn eigen hart meer opgewonden door haar reactie dan door wat we waarnemen. Hoe zou ik dat missen!

Hoe ik onze fysieke saamhorigheid zou missen. We hebben een speciaal ritueel voordat we elke nacht gaan slapen. We noemen het 'pit time'. We hebben het al decennia lang gedaan. Ik hef mijn arm op en ze kruipt in mijn armkuil met haar been om het mijne heen. Het is heerlijk troost voor ons beiden. Ik zou vooral onze seksuele connectie, de prachtige vereniging van onze lichamen, missen. Maar ik zou net zo goed de kleine fysieke verbindingen missen, mijn handen vasthouden tijdens het lopen of bidden, en alle kleine details die we elkaar geven.

Ontbreekt de speelse inzichten

Ik zou de manier waarop ze met mij speelt diep missen. Ze plaagt me met zoveel gevoeligheid en liefde. Een paar weken geleden hadden we een workshop in Assisi, Italië. Ik vertelde de groep over een speciale plek die we zouden bezoeken. Ik zei: "En als we geluk hebben, kunnen we daar zijn op een moment dat er geen is toeristen. "Joyce ving een subtiele uitdrukking van afkeer op mijn gezicht, een lichtjes gerimpelde neus en een snel neerwaarts wijzend gebaar van mijn vingers, toen ik het woord" toeristen "uitsprak. Het was zo snel dat niemand anders in de kamer leek te merk op.


 Ontvang de nieuwste via e-mail

Wekelijks tijdschrift Dagelijkse inspiratie

Joyce had het kunnen negeren, maar het was een te rijk moment. Ze hield me tegen en wees op wat ik had gedaan, maar op een manier die me hielp de humor in mijn acties te zien. Het werd een kostbaar moment voor de hele groep. Het verlichtte een onbewust oordeel dat ik hield voor toeristen. Het werd een heerlijke grap voor de hele groep. We begonnen die prachtige groepen toeristen op te merken en te zegenen die ons tijdens uitstapjes vermengden, terwijl velen in de groep mijn gerimpelde neus en naar beneden wijzende vingers nabootsten. Ik vond het allemaal geweldig!

Een ongewone meditatie: geconfronteerd met mijn ergste angst

Om de zoveel tijd oefen ik een heel ongewone meditatie, een die ik van harte aanbeveel iedereen te oefenen met een geliefde. Ik sta voor mijn ergste angst, die van Joyce die sterft. Ik laat het spelen als een bewuste nachtmerrie. Ik zie het gebeuren. Ik liet mezelf door alle vijf stadia van verdriet gaan: ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en ten slotte acceptatie. Ik voel mijn leven zo diep mogelijk zonder Joyce, alleen in ons bed zonder "pit time", alleen maaltijden eten, thuiskomen in een leeg huis en proberen te zorgen voor haar geliefde rozenstruiken zonder haar liefdevolle aanraking.

Maar om te eindigen zou er alleen maar een ziekelijke meditatie zijn. De volgende stap in de meditatie is cruciaal. Ik sta vervolgens open voor haar altijd aanwezige ziel. Ik voel haar haar liefde schenken in mij dag en nacht zonder einde. Ik voel haar meer bij me dan ooit, ongestoord door haar drukke leven op aarde. Dit geeft me veel troost. Het is na deze speciale meditaties dat ik mijn geliefde Joyce benader met meer openheid, kwetsbaarheid en liefde dan gewoonlijk. Mijn waardering voor haar is opgebloeid en ze geniet er volop van.

* ondertitels door InnerSelf

Artikel geschreven door de co-auteur van:

Een laatste geschenk voor moeder door Joyce & Barry Vissell.Het laatste geschenk van een moeder: Hoe de moedige dood van een vrouw haar gezin transformeerde
door Joyce en Barry Vissell.

Klik hier voor meer info en / of om dit boek te bestellen.

Over de Auteurs)

foto van: Joyce & Barry VissellJoyce en Barry Vissell, een verpleegster / therapeut en een psychiaterpaar sinds 1964, zijn counselors, in de buurt van Santa Cruz CA, die gepassioneerd zijn door bewuste relaties en persoonlijk-spirituele groei. Ze zijn de auteurs van 9 boeken en een nieuw gratis audioalbum met heilige liederen en gezangen. Bel 831-684-2130 voor meer informatie over counselingsessies per telefoon, online of persoonlijk, hun boeken, opnames of hun schema van lezingen en workshops.

Bezoek hun website op SharedHeart.org voor hun gratis maandelijkse e-heartletter, hun bijgewerkte schema en inspirerende eerdere artikelen over veel onderwerpen over relatie en leven vanuit het hart.



Meer artikelen van deze auteur

Dit vind je misschien ook leuk

volg InnerSelf op

facebook icontwitter iconyoutube iconinstagram pictogrampintrest pictogramrss-pictogram

 Ontvang de nieuwste via e-mail

Wekelijks tijdschrift Dagelijkse inspiratie

BESCHIKBARE TALEN

enafarzh-CNzh-TWdanltlfifrdeeliwhihuiditjakomsnofaplptroruesswsvthtrukurvi

MEEST GELEZEN

baby lacht
Het heilige hernoemen en terugvorderen
by Phyllida Anam-Áire
Wandelen in de natuur, lekker eten, poëzie, spelen met onze kinderen, dansen en zingen,…
Een Equinox-altaar
Een Equinox-altaar en andere herfst Equinox-projecten maken
by Ellen Evert Hopman
Herfst Equinox is de tijd waarin de zeeën ruw worden als de winterstormen beginnen. Het is ook de…
nieuwsgierige kinderen 9 17
5 manieren om kinderen nieuwsgierig te houden
by Perry Zurn
Kinderen zijn van nature nieuwsgierig. Maar verschillende krachten in de omgeving kunnen hun nieuwsgierigheid naar…
digitaal geld 9 15
Hoe digitaal geld onze manier van leven heeft veranderd
by Daromir Rudnyckyj
In eenvoudige bewoordingen kan digitaal geld worden gedefinieerd als een vorm van valuta die computernetwerken gebruikt om ...
Net als genen gaan je darmmicroben van de ene generatie naar de volgende
Net als genen gaan je darmmicroben van de ene generatie naar de volgende
by Taichi A. Suzuki en Ruth Leyo
Toen de eerste mensen Afrika verlieten, droegen ze hun darmmicroben met zich mee. Blijkt,…
rustig stoppen 9 16
Waarom je met je baas moet praten voordat je 'Rustig stopt'
by Cary Cooper
Rustig stoppen is een pakkende naam, populair op sociale media, voor iets dat we waarschijnlijk allemaal hebben ...
hernieuwbare energie 9 15
Waarom het niet milieubelastend is om voor economische groei te zijn?
by Eoin McLaughlin et al
Te midden van de huidige crisis in de kosten van levensonderhoud zijn veel mensen die kritisch staan ​​tegenover het idee van economische …
inflatie verbergen 9 14
3 manieren waarop bedrijven hun producten veranderen om inflatie te verbergen
by Adrian Palmer
Er zijn bepaalde productwijzigingen die bedrijven kunnen en zullen maken om stilletjes meer te folden...

Nieuwe attitudes - nieuwe mogelijkheden

InnerSelf.comClimateImpactNews.com | InnerPower.net
MightyNatural.com | WholisticPolitics.com | InnerSelf Market
Copyright © 1985 - 2021 InnerSelf Publications. Alle rechten voorbehouden.