Covid-19 onthult hoe obesitas het lichaam in realtime schaadt, niet alleen gedurende een leven

Covid-19 onthult hoe obesitas het lichaam in realtime schaadt, niet alleen gedurende een leven
Een COVID-19-patiënt is op 14 april 2020 verbonden met levensondersteunende apparaten in het Mount Sinai South Nassau Hospital in Oceanside, New York.
Jeffrey Basinger / Newsday via Getty Images

De COVID-19-pandemie heeft de obesitas-epidemie opnieuw in de schijnwerpers gezet en onthuld dat obesitas niet langer een ziekte is die alleen op de lange termijn schadelijk is, maar een die acuut verwoestende gevolgen kan hebben. Nieuwe onderzoeken en informatie bevestigen het vermoeden van artsen dat dit virus misbruik maakt van een ziekte die ons huidige Amerikaanse gezondheidszorgsysteem niet onder controle kan krijgen.

In het meest recente nieuws meldt de Centers for Disease Control and Prevention dat 73% van de verpleegkundigen die in het ziekenhuis zijn opgenomen door COVID-19 had zwaarlijvigheid. Bovendien heeft een recente studie dat gevonden obesitas kan de effectiviteit van een COVID-19-vaccin verstoren.

ik ben een obesitasspecialist en klinisch arts werken aan de frontlinie van obesitas in de eerste lijn aan het University of Virginia Health System. In het verleden heb ik mijn patiënten vaak gewaarschuwd dat obesitas jaren van hun leven kan kosten. Deze waarschuwing is nu meer dan ooit verifieerbaar geworden.


 Ontvang de nieuwste via e-mail

Wekelijks tijdschrift Dagelijkse inspiratie

Meer schade dan gedacht

Aanvankelijk waren artsen van mening dat obesitas alleen uw risico om zieker te worden van COVID-19 verhoogde, niet uw kans op besmetting. Nu, nieuwere analyse laat zien dat obesitas niet alleen uw risico op ziek worden en overlijden aan COVID-19 vergroot; obesitas verhoogt in de eerste plaats uw risico om geïnfecteerd te raken.

In maart 2020, observatie studies wees op hypertensie, diabetes en coronaire hartziekte als de meest voorkomende andere aandoeningen - of comorbiditeiten - bij patiënten met een ernstigere COVID-19-ziekte. Maar het was de redacteuren van het tijdschrift Obesity die op 1 april 2020 voor het eerst aan de alarmbel sloeg dat obesitas waarschijnlijk zou blijken te zijn een onafhankelijke risicofactor voor ernstigere effecten van COVID-19-infectie.

Bovendien twee studies waaronder bijna 10,000 patiënten hebben aangetoond dat patiënten die hebben zowel COVID-19 als obesitas een hoger risico op overlijden op dag 21 en 45 vergeleken met patiënten met een normale body mass index of BMI.

En een studie die in september 2020 werd gepubliceerd, meldde hogere percentages zwaarlijvigheid bij COVID-19-patiënten die ernstig ziek zijn en intubatie vereisen.

Het wordt overweldigend duidelijk uit deze en andere onderzoeken dat mensen met obesitas een duidelijk en aanwezig gevaar lopen.

Stigma en onbegrip

Obesitas is een interessante ziekte. Het is er een waar veel artsen over praten, vaak uit frustratie dat hun patiënten het niet kunnen voorkomen of ongedaan kunnen maken met het al te vereenvoudigde behandelplan dat we in onze initiële opleiding hebben geleerd; "Eet minder en beweeg meer."

Het is ook een ziekte die lichamelijk problemen veroorzaakt, zoals slaapapneu en gewrichtspijn. Het beïnvloedt ook iemands geest en ziel vanwege maatschappelijke en vooringenomenheid van medische professionals tegen mensen met overgewicht. Het kan zelfs heeft een nadelige invloed op de hoogte van uw salaris. Kunt u zich de verontwaardiging voorstellen als de kop luidt: "Patiënten met hoge bloeddruk verdienen minder"?

Wij artsen en onderzoekers begrijpen al geruime tijd de langetermijngevolgen van overgewicht en obesitas. Dat erkennen we momenteel obesitas wordt geassocieerd met minstens 236 medische diagnoses, waaronder 13 soorten kanker. Obesitas kan iemands levensduur tot acht jaar verkorten.

Ondanks dat ze dit weten, zijn Amerikaanse artsen niet bereid om obesitas te voorkomen en ongedaan te maken. In een recent gepubliceerde enquêteis slechts 10% van de decanen van medische scholen en curriculumexperts van mening dat hun studenten “zeer voorbereid” waren op het gebied van obesitasbeheer. De helft van de medische scholen antwoordde dat het uitbreiden van onderwijs over obesitas een lage prioriteit had of geen prioriteit. Een gemiddelde van 10 uur in totaal werd gerapporteerd als gewijd aan zwaarlijvigheidsonderwijs tijdens hun volledige opleiding in de medische school.

En artsen weten soms niet hoe en wanneer ze medicijnen moeten voorschrijven aan patiënten met obesitas. Bijvoorbeeld, acht door de FDA goedgekeurde medicijnen voor gewichtsverlies zijn op de markt, maar alleen 2% van de in aanmerking komende patiënten ontvangen recepten voor hen van hun artsen.

Een vrouw meet haar bloedsuikerspiegel tijdens de lockdown in Parijs in maart 2020. (covid 19 onthult hoe zwaarlijvigheid het lichaam in realtime schaadt, niet alleen gedurende haar hele leven)Een vrouw meet haar bloedsuikerspiegel tijdens een lockdown in Parijs in maart 2020. Foto door Franck Fife / AFP via Getty Images

Wat gebeurt er in het lichaam

Dus hier zijn we dan, met een botsing van de obesitas-epidemie en de COVID-19-pandemie. En een vraag die patiënten mij steeds vaker stellen: hoe leidt obesitas tot ernstigere ziekte en complicaties door COVID-19-infectie?

Er zijn veel antwoorden; laten we beginnen met structuur.

Teveel vetweefsel, dat vet opslaat, zorgt voor een mechanische compressie bij patiënten met obesitas. Dit beperkt hun vermogen om volledig adem te halen en volledig uit te ademen.

Ademen kost meer werk bij een patiënt met obesitas. Het creëert een beperkende longziekte en leidt in de meer ernstige gevallen tot hypoventilatiesyndroom, waardoor iemand te weinig zuurstof in het bloed heeft.

En dan is er nog de functie. Obesitas resulteert in een teveel aan vetweefsel, of wat we in de volksmond 'vet' noemen. Wetenschappers hebben in de loop der jaren geleerd dat vetweefsel op zichzelf schadelijk is. Je zou kunnen zeggen dat vetweefsel op zichzelf werkt als een endocrien orgaan. Het laat los meerdere hormonen en moleculen die leiden tot een chronische ontstekingstoestand bij patiënten met obesitas.

Wanneer het lichaam zich in een constante staat van laaggradige ontsteking bevindt, komt het vrij cytokinen, eiwitten die ontstekingen bestrijden. Ze houden het lichaam waakzaam, sudderend en klaar om ziekten te bestrijden. Dat is allemaal goed en wel als ze in toom worden gehouden door andere systemen en cellen. Wanneer ze echter chronisch worden vrijgegeven, kan er een onbalans optreden die letsel aan het lichaam veroorzaakt. Zie het als een klein maar ingesloten wildvuur. Het is gevaarlijk, maar het verbrandt niet het hele bos.

COVID-19 zorgt ervoor dat het lichaam een ​​ander maakt cytokine wildvuur. Wanneer een persoon met obesitas COVID-19 heeft, komen twee kleine cytokine-bosbranden samen, wat leidt tot een laaiend ontstekingsvuur dat de longen nog meer beschadigt dan patiënten met een normale BMI.

Bovendien kan deze chronische ontstekingstoestand leiden tot iets dat wordt genoemd endotheeldysfunctie. In deze toestand, in plaats van zich te openen, sluiten de bloedvaten zich en vernauwen ze zich, waardoor de zuurstof naar de weefsels verder afneemt.

Bovendien kan verhoogd vetweefsel meer ACE-2 bevatten, het enzym dat het coronavirus in staat stelt cellen binnen te dringen en deze te beschadigen. EEN recente studie heeft een verband aangetoond van verhoogd ACE-2 in vetweefsel in plaats van in longweefsel. Deze bevinding versterkt verder de hypothese dat obesitas een belangrijke rol speelt bij ernstigere COVID-19-infecties. Dus in theorie, als u meer vetweefsel heeft, kan het virus zich binden aan en meer cellen binnendringen, waardoor hogere virale ladingen ontstaan ​​die langer blijven bestaan, waardoor de infectie ernstiger kan worden en het herstel kan worden verlengd.

ACE-2 kan hierbij behulpzaam zijn ontstekingen tegengaan, maar als het anderszins gebonden is aan COVID-19, kan het hierbij niet helpen.

Het nieuwe SARS COVID-19-virus heeft de medische wereld gedwongen de realiteit onder ogen te zien die veel Amerikaanse artsen inherent kennen. Als het gaat om de preventie van chronische ziekten zoals obesitas, presteert het Amerikaanse gezondheidszorgsysteem niet goed. Veel verzekeraars belonen artsen met vergaderstatistieken van het behandelen van de effecten van obesitas in plaats van het te voorkomen of het behandelen van de ziekte zelf. Artsen krijgen bijvoorbeeld een vergoeding voor het helpen van patiënten met diabetes type 2 om een ​​bepaald A1C-niveau of een vastgesteld bloeddrukdoel te bereiken.

Ik denk dat het tijd is om artsen op te leiden en hen middelen te geven om obesitas te bestrijden. Artsen kunnen niet langer ontkennen dat zwaarlijvigheid, een van de sterkste voorspellers van COVID-19 en minstens 236 andere medische aandoeningen, publieke vijand nummer één moet worden.The Conversation

Over de auteur

Cate Varney, arts-arts, University of Virginia

Dit artikel is opnieuw gepubliceerd vanaf The Conversation onder een Creative Commons-licentie. Lees de originele artikel.

books_nutrition

BESCHIKBARE TALEN

het Engels Afrikaans Arabisch Versimpeld Chinees) Chinese traditionele) Deens Nederlands Filippijns Fins Frans Duits Grieks Hebreeuws Hindi Hongaars Indonesian Italiaans Japanse Korean Malay Norwegian Perzisch Pools Portugees Roemeense Russian Spaans swahili Swedish Thai Turks Oekraïens Urdu Vietnamees

volg InnerSelf op

facebook icontwitter iconyoutube iconinstagram pictogrampintrest pictogramrss-pictogram

 Ontvang de nieuwste via e-mail

Wekelijks tijdschrift Dagelijkse inspiratie

Nieuwe attitudes - nieuwe mogelijkheden

InnerSelf.comClimateImpactNews.com | InnerPower.net
MightyNatural.com | WholisticPolitics.com | InnerSelf Market
Copyright © 1985 - 2021 InnerSelf Publications. Alle rechten voorbehouden.