Arrestin ontwikkelingen

Arrestin ontwikkelingen

Onderzoekers visualiseerden een belangrijke stap in hoe signalen van buiten de cel binnen worden gedempt. De bevinding geeft inzicht in het complexe systeem dat bepaalt hoe alle cellen in ons lichaam zich gedragen. Deze kennis kan implicaties hebben voor het ontwerp van veel geneesmiddelen.

G-eiwit gekoppelde receptoren (GPCR's) zijn een grote familie van eiwitten, met honderden verschillende leden die cellen licht, hormonen of andere moleculen laten voelen. GPCR's overspannen celmembranen en dragen signalen van buiten naar binnen, zodat de cel kan reageren. Eenmaal geactiveerd, kunnen GPCR's een cascade van responsen in de cel activeren. Ze controleren talloze essentiële lichaamsfuncties en zijn het doelwit van veel medicijnen.

GPCR's zijn notoir moeilijk om te bestuderen in 3-D-details. Hun grote, slappe en onhandige structuren maken hen lastig om zich voor te bereiden op röntgenkristallografie, die atoomkenmerken kan detecteren maar de vorming van uniforme kristallen vereist. De eerste GPCR-structuur die moest worden opgelost, was het lichtgevoelige eiwit rodopsine, geïsoleerd uit het netvlies van een koe. Sindsdien hebben innovaties onderzoekers in staat gesteld om de röntgenkristalstructuren van meer GPCR's op te lossen.

Arrestin ontwikkelingenDrs. Robert J. Lefkowitz van Duke University en Brian K. Kobilka van Stanford University kregen de 2012 Nobelprijs voor de Scheikunde voor hun studies naar GPCR's. In hun laatste werk werkten de onderzoekers samen om zich te concentreren op arrestanten. Deze moleculen binden zich aan GPCR's in de cel om hun signalen te dempen of te stoppen. Arrestaties kunnen ook tal van signaalroutes activeren.

De onderzoekers bestudeerden de interacties tussen β-arrestin-1 en een menselijke GPCR genaamd de V2 vasopressine-receptor. Ze hadden echter moeite om goed geordende kristallen te vormen die de interacties van de moleculen vastlegden. Ze zochten dus naar een synthetisch antilichaamfragment dat β-arrestine-1 kon stabiliseren in zijn actieve toestand gebonden aan een segment van de receptor. Het werk werd gedeeltelijk gefinancierd door NIH's National Institute of Neurological Disorders and Stroke (NINDS), National Heart, Lung and Blood Institute (NHLBI) en National Institute of General Medical Sciences (NIGMS).


 Ontvang de nieuwste via e-mail

Wekelijks tijdschrift Dagelijkse inspiratie

In april 21, 2013. Vergeleken met eerder bepaalde inactieve statusstructuren heeft geactiveerd β-arrestin-1 uitgesproken structurele veranderingen. Deze omvatten 2-domeinen van het eiwit die ten opzichte van elkaar zijn gedraaid en een belangrijke verandering in de locatie van een ander deel van het eiwit.

Een team onder leiding van onderzoekers in Duitsland publiceerde de structuur van een ander arrestine van het runderoog genaamd arrestin p44. Deze wetenschappers vonden vergelijkbare veranderingen tussen de actieve en inactieve staten van arrestatie in p44.

Samen suggereren deze bevindingen dat arrestanten soortgelijke geactiveerde toestanden kunnen delen. Verdere studies van volledige interacties met GPCR-arrestin zullen meer inzicht verschaffen in hoe GPCR's een dergelijke breedte van signaleringscomplexiteit bereiken.

Het is belangrijk om te begrijpen hoe deze buitengewone familie van receptoren werkt, "zegt Lefkowitz. Dit is het soort bevinding dat een basis nieuwsgierigheid beantwoordt, maar kan ook van nut zijn als we nieuwe medicijnen kunnen ontwikkelen of degenen die we hebben kunnen verbeteren.

Bron van het artikel: NIH Research Matters

Meer door deze auteur

Nieuwe attitudes - nieuwe mogelijkheden

InnerSelf.comClimateImpactNews.com | InnerPower.net
MightyNatural.com | WholisticPolitics.com | InnerSelf Market
Copyright © 1985 - 2021 InnerSelf Publications. Alle rechten voorbehouden.