Geduld: waarom we het nodig hebben en hoe het te krijgen

Geduld: waarom we het nodig hebben en hoe het te krijgen

Geduld is een deugd - dat hebben we allemaal vaak gehoord. Toch heb ik altijd het gevoel gehad dat, terwijl we "weten", geduld belangrijk is, maar het blijft een van de grootste lessen van het leven. In onze moderne samenleving van onmiddellijke bevrediging lijkt het soms dat geduld een vergeten koopwaar is. Het lijkt een beetje op de grap: "God schenk me geduld en geef het mij meteen."

Websters woordenboek definieert [patiënt zijn] als:

1. blijvende pijn, problemen, etc. zonder klacht
2. rustig tolereren belediging, vertraging, verwarring, etc.
3. toont kalm uithoudingsvermogen
4. ijverig; volhardend.

Geen wonder dat we ons verzetten tegen geduldig zijn ... Immers, als we het vergelijken met blijvende pijn zonder klacht, rustig beledigende belediging, dan heeft het zeker geen aantrekkingskracht. Het klinkt alsof we de martelaarrol op zich nemen ... "lijden in stilte" ... Maar als we het vergelijken met het tonen van rustig uithoudingsvermogen, ijverig en volhardend, dan zien we een ander aspect van geduld.

Geduld hebben is geloof hebben

Ik heb het gevoel dat het woord geduld synoniem is met geloof. Geduld hebben is geloof hebben ... in onszelf, in onze medemensen, in het leven in het algemeen. Als een kind bijvoorbeeld leert praten, hoewel we misschien niet een geluid verstaan ​​dat ze zeggen, hebben we in het begin geduld (geloof) dat ze op een dag snel kunnen spreken en begrepen worden.

Op dezelfde manier hebben we, wanneer we aan een project werken, geduld (geloof) dat het zal lukken en dat we succesvol zullen zijn in het bereiken van het doel dat we hebben gesteld. Toch zijn er momenten waarop we opgeven, we verliezen het geloof, we verliezen geduld, zowel bij onszelf als bij anderen.

Patiënt zijn met anderen ... Het is niet altijd gemakkelijk!

Hoe moeilijk het is om geduldig te zijn ... Soms zijn we ongeduldig om iets te beëindigen en soms om iets te beginnen. Maar altijd betekent ongeduld een gebrek aan acceptatie van wat "het nu" is. We zijn ongeduldig voor de komende morgen, we zijn ongeduldig voor het weekend, we zijn ongeduldig voor een promotie, voor een verhoging, voor een nieuwe baan, voor onze datum om aan te komen, voor onze datum om te vertrekken ... Het lijkt erop dat er altijd redenen om ongeduldig te zijn ...

Maar als we naar de redenen voor ons ongeduld kijken, tonen ze altijd ontevredenheid met het heden. We willen iets anders dan dat we nu hebben. Hoewel dat op zichzelf niet noodzakelijk slecht is - het is tenslotte goed om een ​​visie van een beter leven voor onszelf te hebben - maar om dat te doen tegen de "kosten" van het niet leven en liefhebben van het leven dat we nu hebben is een groot verlies. We negeren ons "nu" omdat we een visie hebben over hoe dingen zouden kunnen of "moeten" zijn ...


Haal het laatste uit InnerSelf


Een ander voorbeeld waar geduld vaak vaak ontbreekt, is wanneer we omgaan met onze medemensen (en met onszelf). We laten ons ongeduld met de manier waarop dingen een oorzaak zijn van verdeeldheid tussen onszelf en anderen. We worden ongeduldig omdat iemand "traag", "stom", "eigenwijs", "koppig", "verslaafd", "arrogant" is, enz. We laten ons ongeduld veranderen in oordeel en woede, en we creëren mini-oorlogen in onze gezinnen, onze werkplek, onze buurt. We hebben dat zelfs binnen ons eigen wezen laten gebeuren.

Patiënt zijn met onszelf ... Het is niet altijd gemakkelijk!

Wij (ik inbegrepen) zijn ongeduldig van onszelf omdat we niet "goed genoeg" zijn ... omdat we nog niet hebben laten vallen welke gewoonte we proberen te doorbreken ... omdat we niet de persoon zijn waarvan we weten dat we kunnen zijn ... om vanuit te handelen ons 'lagere zelf' in plaats van ons 'hogere zelf' ... We zijn ongeduldig met onszelf, worden boos op onszelf en worden in oorlog met onszelf.

Maar als we geduld (geloof) hadden, zouden we zien dat al deze dingen van voorbijgaande aard zijn. Net zoals de baby die leert lopen of praten, een leerproces heeft waarbij fouten worden gemaakt en telkens opnieuw wordt geprobeerd, maken ook wij fouten en moeten we het opnieuw proberen.

Patience verliezen met onszelf en met onze medemensen helpt helemaal niet. Het plaatst ons in de positie van tegenstander, eerder dan vriend. Het plaatst ons in de positie van rechter en jury, in plaats van een bron van steun. Het creëert een scheidingsmuur in plaats van een licht te bieden om de weg gemakkelijker te maken.

Wat het meest nodig is in tijden van uitdaging, of het nu gaat om persoonlijke uitdagingen, relationele uitdagingen of universele uitdagingen, is om vertrouwen te hebben in onszelf en in geloof in de mensheid. We moeten onszelf zien als kinderen die leren lopen en weten dat ja we zullen vallen, we zullen fouten maken, maar we moeten in ons hart het geloof houden dat we het zullen halen. We zullen uiteindelijk slagen. We zullen leren leven vanuit ons 'hogere' zelf - leren leven met liefde, acceptatie van anderen en vertrouwen in hen en in onszelf.

Wat de wereld nu nodig heeft ...

We moeten geduld hebben ... met iedereen en alles, inclusief onszelf. Soms is dat geduld het meest nodig met degenen die het dichtst bij ons staan. We hebben ze zo lang door hun leven zien worstelen, dat het vaak te gemakkelijk voor ons is om te zien wat ze moeten "doen" ... en daarom beoordelen we ze en voelen ze woede, of eigengerechtigheid.

Ook al hebben we nu het lichaam van een volwassene, van binnen zijn we nog steeds een klein kind dat nog steeds leert. De vaardigheden die we nu leren zijn niet noodzakelijk fysiek - ze zijn meer emotioneel en spiritueel. We leren om lief te hebben van onszelf en anderen, geduld en vertrouwen in onszelf en anderen te hebben, onszelf en anderen te respecteren, etc.

Deze 'levenslessen' zijn veel uitdagender dan leren lopen, omdat er altijd zoveel verleidingen zijn om de andere kant op te gaan ... de gemakkelijke weg, de weg van luiheid of luiheid, de weg van oordeel en kritiek.

Het lijkt gemakkelijker egoïstisch te zijn dan lief te hebben. Het lijkt gemakkelijker om veroordelend te zijn dan ondersteunend te zijn. Maar de prijs die we betalen is geweldig. De prijs is het verlies van liefde, vreugde en ware innerlijke vrede. We kunnen geen vrede met onszelf hebben als we onze menselijke broeders en zusters voortdurend neerleggen, wanneer we ze belachelijk maken (of ze nu stil zijn of niet), als we ze veroordelen omdat ze 'het niet bij elkaar hebben'.

Patiënt zijn met gezinsleden

Het kan gemakkelijk zijn om in die patronen met onze familie te vervallen ... het is tenslotte jaren geweest dat "Jo" heeft geprobeerd te stoppen met [wat dan ook] en nog steeds verslaafd is ... het is jaren geweest dat "Jane" een overheersend en onbeleefd persoon ...

Toch zit de levensles niet in 'hun' gedrag. Zoals we allemaal weten (onbewust tenminste), kunnen we niemand anders veranderen. We kunnen alleen onszelf veranderen. En het magische is dat hoe meer we accepteren (van onszelf en anderen), hoe meer we liefhebben, hoe minder veroordelend en kritisch, hoe meer de mensen om ons heen (inclusief onszelf) kunnen veranderen.

We hebben allemaal een beetje een rebel van binnen ... en als we een muur van verzet voelen, graven we soms in onze hakken ... Weet je nog toen je een tiener was en je moeder wilde dat je iets deed dat je niet wilde doen ... hoe meer ze duwde, hoe meer je weerstand bood (of was dat alleen ik?).

We hebben allemaal nog steeds die tiener die binnen woont, en hoe meer we duwen (onszelf en anderen), hoe meer weerstand er zal komen. Hoe meer liefde en acceptatie we hebben in ons hart, hoe minder weerstand we zullen tegenkomen.

Liefde is het antwoord - het is de sleutel tot het ontsluiten van de toekomst waarvan we hebben gedroomd. Toch kunnen we niet beginnen met "de anderen" te vragen om onvoorwaardelijk van ons te houden, als we niet eerst onvoorwaardelijk van onszelf houden en onszelf ... zonder oordeel, zonder kritiek en met geduld.

We moeten het 'hogere zelf' zien in elke persoon die we tegenkomen, we moeten weten dat hoewel het uiterlijke gedrag "minder dan liefhebbend" is, het hogere zelf er toch binnenin wacht op een kans om "op te staan ​​en te schitteren" ... En hoe meer liefde we hebben, hoe meer geduld, hoe meer acceptatie van 'wat is' in het moment, hoe minder weerstand we zullen tegenkomen.

Het is geen gemakkelijke weg, maar het wordt wel eenvoudiger. Het moeilijke is om de traagheid van gedrag en houdingen uit het verleden te overwinnen ... als we eenmaal ons hart openen voor geduld, geloof, onvoorwaardelijke liefde en acceptatie, wordt het pad gemakkelijker ... We leren 'verergeringen' en 'fouten' over het hoofd te zien. .. Wanneer we ons (en onszelf) verergeren, kunnen we ons afvragen: "Welk verschil zal dit maken in 10-dagen, 10-weken, 10-jaren, 10-eeuwen?" Dat kan helpen om dingen in perspectief te plaatsen.

Laten we geduldig zijn met onszelf, met degenen om ons heen en met de wereld in het algemeen. Laten we erop vertrouwen dat liefde zal zegevieren.

Aanbevolen boeken

NU in Heaven living: The Answer to Every Moral Dilemma Ever Posed van Andrea Mathews.NU de Hemel bewonen: het antwoord op elk moreel dilemma ooit gesteld
door Andrea Mathews.

Klik hier voor meer info en / of om dit boek te bestellen.

Over de auteur

Marie T. Russell is de oprichter van InnerSelf Magazine (oprichter van 1985). Ze produceerde en presenteerde ook een wekelijkse radiouitzending in South Florida, Inner Power, van 1992-1995, met aandacht voor thema's als zelfrespect, persoonlijke groei en welzijn. Haar artikelen richten zich op transformatie en opnieuw verbinden met onze eigen innerlijke bron van vreugde en creativiteit.

Creative Commons 3.0: Dit artikel is in licentie gegeven onder een Creative Commons Naamsvermelding-Gelijk delen 4.0-licentie. Ken de auteur toe: Marie T. Russell, InnerSelf.com. Link terug naar het artikel: Dit artikel verscheen oorspronkelijk op InnerSelf.com

enafarzh-CNzh-TWnltlfifrdehiiditjakomsnofaptruessvtrvi

volg InnerSelf op

facebook-icontwitter-iconrss-icoon

Ontvang de nieuwste via e-mail

{Emailcloak = off}